GÖNÜL KOYMADIĞIM BİR TEK SEN KALDIN

Metanetini yitirmekse

Matemde saklı yangın.

O düş pazarı cehaletin imgesel tehdidi

Aslına aykırı mı olmalıydı

Yoksa düşlerim?

Varlık hicabın izdüşümünde saklı

Gönülden sevip de

Baş koyduğum yolda

Derinden temennisi varlıktan sızanın da

İç beyitleri.

Zarfında kayıp mektubun

Aşkın damarında

Yorgunluğun.

Ah, kıblem de mi kayıp?

Zanlardan varılan yolda

Hiç mi saklı değil umut?

Terennümler biriktirirdim bir zamanlar

Bir de pulu olmayan mektuplar.

Hengâme imiş meğer bunca yangın

İçinden geçip de ulaşamadığım

Nice kıyım.

Ah’ımda yoksun inan

Dualarımda varıp varacağım son liman.

Tekil şahısların en acıklı fermanı

Kuytularda sakladığım bunca gözyaşı.

Birikintisi geçen zamanın

Harlı bir yürek olsa da işin aslı

Gel, toparla bunca dağınıklığı

Ve geç olmadan gel

Yarına ulaşmayı ertelediğim

Kayıp minvalim.

Gönül gözümde yok tek tortu

Tek aksan saklı tutulası

Varlığın sırlarla dolu naaşı

Elbet vuracak kıyıya gerçekler

Gerekçeleri ne olabilirdi,

Diye soranların kalmadı artık takati

Uyruğumda hüzün saklı, sevgili

Gönül koymadığım bir tek sen kaldın

Bunca mücbir sebeple

Yıkılan ömrüme binaen.