İÇİNDEKİ ACIYA İNAT

Zambağı gecede biten

Kinayeli acı.

Şehrin başı göğe erdi işte

Göktü çöken

Kanlı gecede.

Zaman bir nifak,

Bir beyit kadar

Yeknesak tümsek

İçindeki acıya inat.

Şaibeli kuşları var evrenin

Şifreli iç çekişleri

Kalem denen engebenin:

Aslına biat sırları

Bir bir ifşa ederken

Kara kaplı defterin

Kopuk sayfalarında gizli matem.

Demlendikçe mevsimden taşan

Bir bulutum.

Bulut kadar olmasa da ufkum

Ansızın cereyan eden bir düşün

Saf aşığıyım.

Kem gözlerinde isten nemalandığım

Şehla yüreklerinde

Köz bildiğim rivayetlerin

Anbean kundaklandığım.

Tenezzül etmese de kimim kimsem

Yok madem…

Ah, ardışık acılar…

Ah, arpacı kumru sevdam

Bir yanım bozgun

Bir yanımda toz bulutum.

Hörgücünde nemin

Saklı akça pakça söz deryaları

Seyrüseferinde matemin

Gizil bir kanat adeta

Evrenin feveranı.

Külliyen yalanmış sevdiceğim

Söylediklerin değil de

Söylemediklerine tutkunum

Zaman zaman.

Göğün feri sönemedi gitti

Elemin kefeni mademki

Gün ve gece yazdığım her şiirdi

Şimdi tutsaklığım da mı yalan?

Tutanaklara geçirdiğim her kelam

Belli ki;

İfası erdem

İfşası gizem

İndinde maneviyatın

Hep o derin matem.

Küllerine meftunum

Ölümüne sevdiklerime

Daha bir vurgunum

Gün geceden kopup da

İçimin aksanında

Fırtınalar kopsa da meramım

Ne yerde ne gökte

Konuşlu olduğum

Bu deli devran.

Hüviyetim kayıp bir düş kadar

Tutarsızlığımın da sicili:

İhaneti her yüklemin

Geceden yana dertliyim

İçten dışa taşan

Sevgimin nazarında

Bir köhne zihniyetim

Yüreği hala dünkü asırda.