ŞANIM ALMIŞ YÜRÜMÜŞ BİR KEZ GÖNÜL TEKNESİNDE

Şimdi uluyan geceden çaldıklarımı

Asıyorum,

Tepesine ifşa ettiğim

Dünyanın da sesine

Minvalinde çekili tetiğin

Azamet yüklü kuramlarında

Solan çiçek nazarı

Belki gecenin nefsi

Soluksuz kalan nefesi.

Yazmakla iştigal bir perde daha kapanırken

Sızlayan iç sesi ölümün:

Kuruyan dizelere serptiğim

Hüzün balyalarına basmasın sakın:

Adabımla, edebimle

Can çekişen geceye son ikramım

Yine perdelenmiş ömürden sızan

Üç beş sükût yüklü gözyaşı.

Adım yok

Namerdin listesinde;

Şanım almış yürümüş bir kez

Gönül teknesinde:

Azapla yıkanmış ruhumda

Serzenişin son feryadı adeta

Ömürlük telaşım.

Nakşeden sihri umuda dair;

Bakir cümlelerimde

Kuru sıkı tebessümüm,

Toplarken geçmişi

Yâd ettiğime biat

Ölümü rötuşlayan

Cafcaflı cümleler

Düştüğüm değil peşine

Bilakis

Haşmetli acılardan

Aşırıyorum gıyabında

Nöbete durduğum

Beşinci mevsim gardında.

Aslında isyanların

Ve Allah katında

Bir zerreden daha aciz

Sersem benliğin

Tükettiği hüznü yâd etsem

Günlük reçetemde

Bir doz da mutluluk ısmarladım kâinata

Gelip geçmeden

Afakî sızı

Anlık belki sona dair

Ölümün kırbacı.