ADI ÇIKMIŞ İNSANA

Öykündüğüm kadarım…

Biraz reçel biraz sabır

Ve katıksız donduğum yer değil

Doyduğuma nazire eden

Evren siluetinde

Üç beş zincirlik söylem.

Yine ve yeniden

Ahkâm kestiğim yıllardan

Arakladığım kısacık

Beyitler

Hatta mısrası kayıp şiirlerde

Evrilen

Her biri küçük şehirler:

Yine her biri sevgi şeklinde

Seçimler aykırı nizamda

Yanlı yansız ne çok manevra.

Belli ki; içimi hapsettiğim duvarlara

Nispeten

Dar açılı sevgiler nazarında

İnsandan öte ön sözü olmayan

Soyut romanlarda saklı

Mukadderat.

Telaşı yürek yürek;

Zannı hece hece;

Aşkı çok derinden bir coşkuya

Tutsak kılan edimler

En açık ifade ile

Hayat dilinde keskin beyanlar;

Temenni edip ölüp gitmeyi

Şeceresine yüklendikçe dünün

Hayli hoyrat

Belki hayta

Beylik deyimler.

Kutsandıkça evren ve insan;

Susadıkça doğa ve toprak

Biraz da alt geçidi olmayan

Bir lehçenin

En doyumsuz alt yazısı

Sadece sevgi dilinde,

Öykündükçe dününe.