TAN(M) VAKTİ

Güncesi şehrin…

Şiirsel ve kalabalık bir yalnızlık öylesine

Hatta akıttığın içine gölgelerden

Çıkartırken öfkeni

Zuhur eden yalancı bir teselli

Düşen yakasından

Hoyrat ve görkemli iklimlerin.

Pare pare haznesinde kutsalın;

Denli densiz bunca hece

Yine patavatsız şiirlerin.

Şimdini ertele sen zaman bekçisi,

Sonranla iştigal etmeden

Dününü de yalanla

Kendine has yalanlarınla,

Tanrı babında ne de olsa

Aşka ve sevgiye

Şirk koşan

Kötü kokulu nefesi nefsinin.

Bir tohum da atabilirsin bulutlara

Kelaynak kuşlarından aşırdığın

Yumurtası ile

Zehrolmuş hayatların

Islak reçinesine bağdaş kurabilirsin.

Belki de cahil cesareti

Şaibeli sevdaların

Kınasını yakarken şair

Sen dar ökçeli her yokuşta

Ardına düştüğün o şen şakrak

Mezar bekçilerinin.

Nuh’un gemisinde

Nazenin bir çiçek misin de

Açacağını müjdeliyor her iklim?

Ya da kıstasların mühründe

Kısa etekli çocuk bedeninle

Yalan bir sihir misin de

Sadece içine doğuyor senin

Sayısız Tanrılı güneşin…

Şimdini yumrukla, sen şair

Hatta rencide edilen ruhunla

Bir de şarkı tuttur

Aman ha, bilinmesin

Ve çalınmasın hayallerin

Yine türkü tadında

Bir nota olduğuna dair

En kutsal yalanken

İçindeki zikir

Üstelik meylettiğin değil

Meydan verdiğin bunca yükleme

Hatta hakkında verilen binlerce hükme

Nazire etmeden

Ölü şehrin bekçisi.

Koyu vicdanlarına

İsterse örtü sersinler

Kır kanatlı melekler

Olmadı kına yaksınlar yeniden

Adı unutulmuş zemheri fırtınaları

Hem zikrinle hem

İçinde soluduğun zehir ile

Düş yollara tan vakti

Bilemedin değil mi

Ölümün de tam vakti…

Yarınını dahi sonlandırdığın

Şuncacık aklınla

İnsanlığının şerefine

Hadi, koy sen de son noktayı

İçine akıttığın nicesini

Ebediyete uğurlarken tan vakti.