ŞİİR TADINDA BİR ÖLÜM

Hırpani bir teselli

Yine aşkın müridi bir iklimde

Ense yapan hüzünden dahi alacaklı

El kadar cüssesi ile yüreğin

Her satıra icabet eden

Bir tekerleme mahiyetinde

Suretinde yangın

Dem’inde hazan

Gölgesi bile

Aşkın nuru ile dolu.

İnkârı bedbin benlikten

Yana kaygılı

Ötekileşen mahzunluğun dirayeti

Yine sınandıkça,

Şiir tadında bir ölüm dileyen

Bedenin soluk aksanında

Benlik katsayısına haiz

Bir sureden bile dertli.

Her yalana şerh düşen zalimin çağrısı;

Her kinayeyi özlem bilen:

Kara gece kara kanat

Bir kuştan bile özgür

Ruhun kanatlanmış suru

Bir rahmeti sahiplenmek neymiş

Görmez mi Tanrı?

Hem de kulluğu kibrinden

Azat etmek

Aşkı kıblesinde dem dem sermek

Olmazdan bir suret

Yanmazdan evvel yürek

En deli cesaret işte.

Kayıpların denklemine

Teğet geçen hüzün coğrafyası

İfşa edilesi mahremi

Kanında matem tadında

Serip de ruhu

Allah katında

Ölümü bir nazire

Dününü teselli mahiyetinde

An’dan bile ayrı kılan

Zamansız sevdaların girizgâhında

Gönül bahçesine ekmek neymiş

Asaleti z/amansız.

Yine kefeni aşka

Tek seferde giydirip

Sevmişken

Bilip bilmeden.