ELÇİSİYİM GÖÇMEN KUŞLARIN

Göğün kararttığı kadar yıldızlarım:

Ötekileşen ruhların Tanrısı sevdaların da

Baş şehriyim.

Yine gönül hutbemde sana dair;

Fikrimde deli rüzgâr

Aslında aşkın teğet geçtiği

Coğrafyalardan aşırdım seni

Sesimi duyanların

Titrek ruhlarına eşlik ettim

Bir Nisan gecesi.

Sonramı yüklendiğimden beri

Seninle tezat gölgelerin düşmanıyım,

Dostluğun değil kıyısında

Merkezindeyim gerçi

İçimde ukdedir mağlup düşlerim

Varsın yerin dibine geçeyim

Bir şafak vakti

Doğmayı erteleyen güneşin

Tebessüm yüklü çehresiyim

Yine azat edildiğim ülkelerden kopup gelen

Göçmen kuşların elçisiyim.

Şah damarımdan yakınsın

Demenin verdiği huzur bile

Yerleşik hüznümün kıyımı

Varlığımı adadığım

Ve yeni yetme mutlulukların da

Baş tacı bir esinti.

Hem makberi hem mahşeri yüklendiğim

Zamanlardan arda kalan üç beş zerremle

Büyüdüğüm mü yalan?

Sevip dirilen hücrelerimde

Yeknesak varlığı elemin

Dün çöküşlü hezeyanların

Son bulduğu

Ana kıtasıyım işte

Derbeder varlığımın

Seninle erdiği

Aşkımla eriyen sarkıtlardan

Kopup gelen çığlığımı

Ne mutlu duyan sen yarıma.

Sensizlikle geçen ömrün

Artık kaçıncı faslıysa

Son verdim dünüme

Ömrümü adadığım

Zulmüne siyahî gölgelerin

Üstelik asla da sormadım:

Ne için.

Gönül gözümün muhabbetine vakıfım

Senli kıtalarda,

Senli yaralarda

Yine mihrabımı saran

Tutsak aşkımın günahına girmesin

Yeter ki eşrafım.

Varsın tek kalayım;

Aramızda yıllar, yollar olsa bile

Olmadığım kadarım

Batık ruhumun dergâhında

Sevip dirilen çiçeklerin diliyim:

Bazen gül tadında

Bazen menekşe

Dikeni olmayan değil dikenini batırandan

Kork diyenlere niyazım:

Yeter ki soldurmayın.