Kendimi Taktimimdir Ben Gökçe Sözüçetin

KENDİMİ TAKDİMİMDİR

Yüreğim susmaların öncesinde son demlerinde
Ve şiirlerim de son bulacak bir gün
Sıkmadıysam şayet sizi ne mutlu bana
Bazen yüreğimin huzuru kaçar
Yorgun gözyaşlarımı bastırmak için yastığım gelir yardımıma
Aynalara baktığımda yorgun bir yüz, saçlarda beyazlar
Kaçarım aynalardan yorgunluğumu görmemek için
Kırılgan naif bir yüreğim var
Çok çabuk incinirim bağırmalarınızdan
Gözlerim nemlenir, hemen kaçarım gölgelere
Kalemime sarılırım iste o zaman
Hüznümü yazarım; öfkemi, isyanımı, sevincimi yazarım
Az da olsa rahatlarım
Elbet Şairin de kalemi susar bir gün
Benim de kalemim susacak
Geriye sadece mısralarım kalacak
Kavrulurken yüreğim kalemim gelmiş dile
Avaz avaz olmuş sözcükler
Çoğu zaman kendi kendimi yemişim kırılsam da
Kimselere bir ses etmemişim
Kanamış yüreğim, düş kırıkları içinde kalbim
Hüznüm, yalnızlığım ve kalemim
Anlatamadım ama kimselere kendimi
Boyuma postuma bakmadan şiir yazmışım
Beni sevin diye haykırıyorum; sevgiyi yazıyorum, hepsi bu
Yaramı gösteriyorum ah kalem, sen nelere kadirsin
Kendimi takdimimdir; ismim Gökçe, soyadım Sözüçetin
Bir yanım hüzün, bir yanım yalnızlık 
Bir yanım çocuk kalbi sevgiyi anlatan
Kendimi takdimimdir ben, 
Allahın bir deli kuluyum işte!!

Gökçe Sözüçetin