Cennet Manasız Kalsın

Aklım erdi ereli meçhul yari severim

Fikirle doğan harpte çözülmeyen zor haslın

Koşar adım sonuca varmak için everim

Dudağıma sürülen buruk tatlı bir balsın.

Öptüm okşadım sardım umut denen sancıyı

Sana gidilen yolda nimet saydım acıyı

Terki diyar eyledim gardaş ile bacıyı

Herkesle konuşurken aşıka neden lalsın?

Sevda için dediler git mektebini oku

Gözyaşı ipliğiyle her ilmekte bir doku

Hayal gerçek arası var zannettim ben yoku

Gece gündüz farkında ayrılık boru çalsın.

Dönüşü ele bağlı anladım ki bilyeyim

Derin uykudan sonra bir rüyaymış diyeyim

Yaşanmışı silerken atlas kefen giyeyim

Selâmım Azrail’e canı birlikte alsın.

Yetmez mi arattığın aşikâr ol sevdiğim

Bir seherde ansızın sineme dol sevdiğim

Kırmızı gül misali tenimde sol sevdiğim

Cehennemler kimsesiz cennet manasız kalsın.

03.06.2014

Ahmet Çelik

Ceyhan