ŞEHİTLERİMİN ARDINDAN

Yüreğimin hiç bir acıya tahammülü kalmadı artık
Gencecik fidanlar devrildiğinde
Anaların feryadı arş-ı alayı sardığında
Gencecik gelinlerin, fidanlarının ardından
Tabutlarına sarılıp hıçkırıklarını gördüğümde
Yüreğimin hiç bir acıya Tahammülü kalmadı artık
Küçücük çocukların baba diye
Tabutların ardından feryadını işittiğimde
Yüreğim bu acılara dayanmıyor artık
Her şehidin artından toprakta kan çiçekleri acıyor
Yine de ümitlerim kaybolmadı
Tıpkı karın altından çıkan kardelenler gibi bir ümidim var
Özgürlük bir gün gelecek, yüzler gülecek
Yeniden eller tutulacak
Halaylar çekilecek, horonlar oynanacak
Bir türkü var dilimde şimdi 
“Özgürlük ne zaman gelecek Anne?”
Her yerde patlayan bombalar
Ne zaman dinecek bu kan kokusu insanların üzerinden?
Ne zaman Özgürlük gelecek?
Hala ümidimi kaybetmedim hala ümidim var
Biliyorum bir gün bu gözyaşları dinecek 
Zalimin zulmü değil mazlumun âhı kazanacak
Barut ve kan kokmayacak sokaklar 
Gözlerde yaş olmayacak
Yine yeniden özgürlük gelecek 
Çocuklar ağlamayacak, analar feryat edemeyecek
Gelinler ah çekmeyecekler 
Artık sadece dilimdeki türkü: 
“özgürlük ne zaman gelecek Anne?”
TV izleyemiyorum artık 
Ne zaman açsam 
Bir baba oğlunun tabutuna sarılıp feryat etmekte
Yüreklerde bir burukluk bir hüzün 
İnsanların hiç acıya tahammülü yok
En ufak seste irkiliyor herkes 
Hâlbuki sevmek bizim elimizde
Yüzlerde olsa bir gülümseme 
Hepimize iyi gelecek anlaşabilsek, birlik olsak
Bu terör denilen bela bir gün bitecek 
Yakmasın içimizi feryatlar 
Dursun bu patlamalar silahlar
Çocukların elinde çiçekler sekerler
Neşeyle koşuştursunlar 
Ne olur Birlik olalım!
Artık uyanalım 
Sevgiyle birleşsin tüm gönüller, 
Dursun gözyaşları.

Gökçe Sözüçetin
18.10.2016