ZAMAN AŞIMINA UĞRAR MI HÜZÜN VE SEVDA

Mevsimin hırkasını soydum üzerinden ve nasıl da saydım temkinle yanaştığımdı mevsim tebessüm ehli bir yürekten ötesi şiar edindiğimdi içtenlik bir o kadar yalnızlığın coğrafyası ve gaipten gelen coşkum ve sevgim.

Müebbet yemişken mevsim ve diri gözlerinde dingin

Bir kelam olmaya meylettiğim

Aşkın hutbesi

Zanların zamlı tarifesi

İyi de Allah diye diye çıkmamış mıydım ben bu yola?

Karartan kimse ensesini

Bir karartıdan ziyade

Kamaşan gözlerim nasıl da tutukluydu bu esir yüreğe

Gönlün muhatabı

Hazanın saf kan yalnızlığı

Müdavimi olmak yerin göğün

Mühürlü kalbimde tütseydi ya bir damla tebessüm

Cüret ettim sevmeye

Çıngar çıkaran isyankâr kadın ve adam

Sözüm ona aşkla kesişmişti yolları

Caka satan yürekleri

Cefa çekilesi mi olmalı illa ki aşk?

Sefasını sürmek sevginin değil mi ki muteber

İsyan çıkaran karanlık ve peçesi

Şerh düşülesi bir noktada saklı insanlığın

O tek zerresi.

Gün konuşlu geceye

İçimi ürperten tiz sesi ölümün

İfa etmekle mümkün olsa keşke her öykü her masal

Cenderede tutuklu mısralar

Kayıt altına aldığım mevsim ve soluksuz kaldığım kadar

Nefesimi içime çekip tutulası bir dilek

Kaybolan ritmi mutluluğun

Kayrasında saklıyım huzurun

Yeter ki gelsin ve de bulsun beni.

Hüzün denen coğrafya

Karanlığın gözleri kaybolmaya dair bir nida

İçimde saklı savsakladığım ne varsa

Ve işte geldi buldu beni

Beni bana yakın kılan her insan her sevgi

Sözcüklerin kukuletası

Yalnızlığın simgesi işte nasıl ki saklı

Mevsim ve aşk ve hüzün kıblemde…

Doğurgan bir gözyaşı

Beslediğim kadar yüreğimi acılarla

Bir kesit belki kesif bir sessizlik

Zaman aşımına uğrar mı sahi hüzün ve sevda?