YOKSA NE ANLAMI KALIRDI ŞİİRLERİN

Düş salkımları…

Adeta birer manifesto, sözcük rahmetinden düşen payımıza ve de defolu renkler kayıtlı evrende bazen minör bazen majör iken sessizlik arka ayağı olmayan bir sandalye gibi adeta tam üstüne oturup da…

Elbet mecazi bir firar yalnızlık:

Kendinden kendine yolculuk

Kendini örseleyen her duygu ve açılımı

Göğe kat çıkan bir leylek gibi

Damdan düşenin halini anlayacak mı sanki

Gökte asılı o rabıta

Endamlı bir aşkın da meali elbet

Düş salkımlarında saklı nice hatıra

İnsanın insana özlemi

Bir de bağdaş kurduysa aşka.

Kelamın feri sönmez ki

En muhteşeminden bir selamsa huzura gelen

Severek çıkacağız da huzuruna Rabbin

Bazen kendimize küsüp

Bazen son hızla kendimizi sevdiğimiz…

Dilimleri pastanın

Lakin aç olan beden değil ruhun infilakı ve işte:

An meselesi

Ansızın yere çöken bir yaprak misali

Rüzgârın devşirdiği iklimi ve müdavimi

Aşkın,

En münferit hece gibi addedilse de

Tüm evreni içine alan

Bazen yoksunluğun kıblesi:

Öyle ya, severken insan

Unutmaz mı kendini?

Unutulmaktan öte

Umuda dönük yüzü insanın ve inancın

Yerli yersiz sevebilirken ve coşku iken eşlik eden

Eşiğinde yalnızlığın

İşte muadili o ışık:

Yanan asla da sönmeyen.

İnzivada bir ömür

İçtimada da

İhmal ettiği elbet kendisi insanın

Deşilen her hecede saklı da firarı

Bir melek olmanın imkânı olsaydı keşke

Lakin masum bir sevgi değil mi?

Her şeyin üstünü örten…

Nerede ise atlas bir yorgan kadar sarmalında

Aşkın

Nazenin bir gülümseme bile nelere kadir

İçten bir selamın yâd ettiği o mazi

Delişmen yüreğin de bitimsiz özlemi

Yoksa bu kadar kıymete biner miydi aşk?

Özünden göçen kuşlardan değil

Özüne sahip çıkan ne haşmetli duygu işte

Sabırsızca sevmelerin meali

Yoksa ne anlamı kalırdı şiirlerin?