YİNE BAŞLADI EFKAR, DUMANINI TÜTTÜRMEYE

Favorilere Eklemek için Giriş yapmanız gerekiyor.

Durup dururken,

Aniden bir kafa atar, kavun;

Yüzü gözü ortadan ikiye ayrılıp,

Tanınmaz hale gelir

Arkadaşı karpuz.

Nedeni bilinmez,

Delicesine seven iki genç âşık;

Tartışmaya başlarlar.

Soğumaya yüz tutarken çayları.

Issız kalır, tahta masaları.

Terk ederler birbirlerini.

Anıları, olur tuz-buz.

Dünyaya yeni gözlerini açan bebeğin çığırtmaları;

Sabah selamını gönderir,

Mezardaki ilk gününe alışmaya çalışan ölüye.

Kurak bir mevsimde kalır kelimeler, aç-susuz.

Farkında değil midir nedir;

Birbirlerini yiyen insanoğlu;

Hepimiz aynı kaderi paylaşıyoruz…

(20 Mart 2012 – 10.Şiir Kitabımdan)

Henüz yorum yapılmamıştır.