YELKENLİ

Sanrı tuzağında bir yelkenliyim

Çivit mavisinde yorgunluğun

Göğe maya çalan bir yeminin dokusunda

Aşka ramak kala geri çekildiğim

Doğasında ömrün, sancılı bekleyişin müridi

Bir sefil vecize.

Aşkın hikmetine binaen,

Yoksul yüreklerin sevdiceği bir iklimim:

Akla zarar benim yenilgilerim

Kasnağı kayıp bünyemin

Sudoku hasretinde

Ölümüne derlediğim nice mizansen

Şebekesi yorgun bir şehrin de iç sesi.

Künyemde sarı bulutlar:

Sarılık olmuş yetim kuşlar, muhitin

Çağrısı ahkam ve zanlar solarken

Yetim bilyelerimle

Iskalarken dış sesi

Aksayan ayaklarında şiirin

Batıl bir rüzgar ve alabildiğine yergi

İçimdeki yetim’e sorarken;

Ne zaman kayboldun, diye.

Hatırlıdır benim acılarım

En çok acıdığım acıklı yeminler

Yedi emine teslim edilesi şaibeli yürekler

Sefil olsa olsa

Tapınağı hasretin:

Bir ayraç belki de azımsanmayacak

Haşmetli sezgilerimin

Azıcık tutarlı olmayı dilediğim

Sevip de ancak kendime geldiğim:

En çok herkesi

En az kendimi.

Bir realite görünenden kaçan şaibeli dokusu

Ruhun

Ve ferdiyet bildirgesi

Kanaviçe özlemle serildiğim beyitlerin

Rakımına yaraşır bir derinlikte

İçimin matemi.

Şimdimle virgül koyduğum;

Yarın, diye diye dünümle

Has bel kader avunduğum soluk teninde

Ölüm meleğinin.

Çukura kaçmış gözleri illa ki

Domestik bir sevinç

Hatta basireti bağlanmış mutluluk benzeri

Asla kavuşamayacağımın da bilincine

Esrikli bir anlam yükleyip

Boğulduğum anlamsızlık denizinde.

Yüzmeyi bilmeden yüzümden açmayan

Güllerden koparıp teslim ettiğim kadere.