YAŞADIĞIM KADAR

Hangi düş’ ün yenilgisidir aşk ve hangi şehirdir aşkı göz ucuyla istimlak eden?

Bir düş’ e serili ise yüreğim hezeyan yüklü nice bulmacadan nedir çektiğim?

Bir lahza sessizliğin duvarına tırmandığım

Belki bir ayraç

Köpüren denizi gökyüzü ile tanıştırdığım.

Bense kim bilir neresindeyim bu resmin?

Bir recim ise sözcüklerin büyüsü

Bir hazansa yüreğimi üşüten

Elbet aşkın görgüsüz hüznü.

Karşılaşmadığım hangi yakada asılı kaldıysa demediklerim

Demlenmiş şiirlerden arz ettiğim

İki dudak arasında kısık bir gülüş ise

Sezilerimden doğan imgelere tutsaklığım

Aşkın da korudur kalemimi yakan

Belki de kayan yıldızın kaçkın ruhu

Aşkın o devasa endamıyla yürek yakan.

Müzmin bir heceyim ben

Mühürlenmiş kalbimde saklı:

Bir gül ise ön adım

Aşk mıydı yoksa şaibeli yalnızlığım?

Göğün her kükrediğinde koştuğum tek kucak

Yüreğimin bombalandığı bir mevsim ise

Yakalandığım tuzak…

Ah, uzakları yakın eden varlığın

Hiçliğime ilişmiş bir broş gibi

Sefasını süremediğim aşkın da bitmedi gitti ısrarı.

Hüzünse kesif

Yalansa keskin bir bıçak gibi kestikçe doğrularımı

Elbet baş koydum ben bir kez Hakkın yoluna

İki elim kanda olsa da

Doğrudur ve aşk ve inanç tek s/avunduğum

Hırsız dünyada yakalandığım bu rüzgâr

Hızına erişemediğim yüreğin de acıttığı

Yaşadığım kadar.

Bir redif el pençe divan

Bir kesit belki de

Hem dünden hem mahrem

Bir kasıtsa beni yaralayan

Ölüm ne ki korkmadıktan sonra?