YALNIZLIĞIN HATIRINA

Mevsimin kıblesi, bayım…

Nemalandığım duygulardan firarım:

Katıksız hezimet yüklü bir efkârım:

Fendine gecenin

Osmanlı tokadı attığım geçmişin zerreleri

Hecelediğimden de fazlası

Havsalamdan taşan

Nemrut gölgelerin isyanı

Aşkı ve makberimi taşlayan.

Ah, etmediğim bir Eyvallah püskürten

Göğün mecnun bulutu olmaya yeminli

Hicreti kimi zaman

Verilen fetvaların emir eri

Gözümü sakındığım o endam

Hani, hani, kümülatif yüreklerin ibaresi

Tek zerrede saklı iken varlığım ve mealim

Hiçlenen iç sesime ettiğim yemin

Nazarında kaybolduğum kara deliğin

Hükmeden kaderin el aman dediğinden beteri

İçlendiğim

Şişlendiğim bir köz

Maviden muhtırası göğün

Temcit pilavı gibi örülü kaderin

Diskalifiye ettiği sitemi

Nasıl da aldım omzuma

Düşen neyse payıma

Paydası renklerin siyahtan yana

Şevkim kırıldıkça yaşarken

Şiar edindiğim yalnızlığın hatırına.

Sancılı yer

Sevdalı gök kubbe

Çemkiren iblise okuduğum lanet gökte saklı tek kare

Gözümü diktiğim umudun

Göze geldiğinde mutluluğum

Ufkum ve uğurum

Yandan çarklı bir bir ferman

Diktiğim yüreğin ipliğiyle

Söküldükçe sil baştan

Ördüğüm ilmek ilmek

İnhisarında rüzgârın

Nemalandığım her an her gün

İdmanlıyım da hani acılardan yana

Yanan kıblemin

Sönmek bilmeyen ateşin ve hasretin

Cebelleştiği bir boy aynası

Ne zamanki yüklensem içimdeki çocuğa

Fecri mi zamanın?

Fevri varlığım mı yoksa kelamın

Her biri…

Biteviye soyutlandığım evrende yaşadığım zemheri

Bazen boca ettiğim duygularım

Bazense bir bora

Boş vermişliğim belki de mutluluğa ve hayata

Bocaladığım gün ve gece

Olsa olsa hazanın muhatabı

Kasımda açan sureler

Solan çiçeklerin kırılgan yaprakları

Açmaya gör sen

Açamadığım yüreğin kapalı fermuarı

Kapıp da koyuverdiğim

Hüznün her damlası

Büyür ve büyütürken yalnızlığı

Fermanımı yazmaya dair inancım

Fedaisi olduğum sevginin ve kaderin

Başım gözüm üstüne her renk her duygu