YALAN

Yansızlığında doğanın,

Severken irkiliyor insan.

Hicabın endamına beyitler karışıyor;

Kan kokuyor ırmakları hayallerin

Boşa ve başa almışken hayatı

Bir nota dökülüyor ansızın:

Nifakın tohumundan üreyen

Bu kez evet, bu kez yanlı bir yalan.

Efkâra banarken sitemi

Yeknesak bir tuşa basıp, el-âlem görmeden

Çekilirken huzurundan huzurun.

Dik alası tüm şiirler

İrkildiğine biat

Bir isyanı tutuşturan o şaibeli gövdesi

Kayıp mekânın da tozu dumana kattığı

Kayıp insanlar

Ruhlarını arayan

Belki çoktan iblise satıp

Pişmanlığın kıyısında salınan…

Hayal meyal hepsi:

Öfkeden kuduran bayat aryalar:

Zanların tutuştuğu gövdesi de

Zinhar yalan

Kuytuların dili olsa da konuşsa keşke:

Ah, keşke bir meczup gelse dile

Ölümü çağıran bir acıdan daha nemalanmadan

Boykot etse evreni

Cenneti cehennem ettiğimiz de mi

Yalan?

Öbeklerin ötesinde simyacı rüyalar;

Kuruyan ırmakların

Telaşlı gizeminde

Sonlanmayan bir ömür

Baş tacı ettiğimiz kibri ve gölgemizi

Takıp peşimize

Gezdirdiğimiz tasmasından

En aç zamanlarında nefsin,

Suladığımız kanıyla sabinin;

Denizin çekilmiş sularında

Yüzen yan batmış gemiler

Bir de;

İçinde ölü gömücü imgeler…

Bir şehri daha pazarlayan

Bir şiiri ansızın azat edip

Kendini boşluğa bırakan

Şairden kalan da mı yalan?

Hani olur da; gök birleşir yerle

Ve tüm muzip notalar

Dona kalır

Şehla melodilerinde

Salınan bir sihirbazdan çaldıklarını

Herkese gerçek diye yutturan.

İnsandan ve imandan yana ise tasan

Yalanlarını uyut da gel insan.

Şahit tuttuğun melekler

Nasılsa tutamayacaklar dillerini

Zaman ve mekân yasını tutmadan

Mahşerin

Ört de gel yalanlarını

Ve sitemlerinin kır belini

Otur insanlığın tahtında

Bir kurşun ağırlığında ise vicdanın hala

Bil ki;

Sen yalanın ta kendisisin.