VAKİT GEÇ: GİTMELİYİM

Bildiklerinle idare et, dilersen

Dilemediklerimle sınırlıyım düş ahrazında

Utkumda aşka dair besteler

Tensiye ediyor söylenmedik derdimi.

Ne isyanım ne yâd edip

İçimde çemkiren beşeri inadım

Sonrama bile kulp takmışken

İsyanında evrenin

Nasıl bir cürümdür bu?

Nasıl ki verilen hüküm

Düşbaz varlığımın kerameti

Gidip de dönmeyenlerden sor sen beni.

Ölüm nükseden şu şafağın yarası

Kaynağı kayıp şiirlerin tılsımı,

Sevgili, sen ki buyur ettiğim yüreğinde

Eli elinin üstünde oturan

Namert dizelerde saklı değilim işin aslı.

Bazen kâfir imge sırıtırken

Gecenin kursağında

Yaman bir acıya tav olmak neymiş…

Bilmez miyim sonraki makamını

Şarkı değil de soytarı kelamın

Sivrilen dilinde

Ben boyun eğdiğim düzende

Hala nasıl oluyor da ayaktayım

Kayıp giden çınarım misali?

Topladım kırıklarını dünkü şiirimin

Şiirden yana da olsa keşke tek derdim

Bir tutsağı olduğum oyunlarda

Bir de karambola giden hayallerimde

Dahası da var üstelik:

Bilirim ki… sahi, dinlemek ister misin?

O zaman baş koyalım bir sonraki şiire

Gebe gecede

Asılı kaldığım

Boyutsuzluğun minvalinde

Kâh tümsek kâh girdap mahiyetinde

Ufkumda çırpınan kırlangıçlardan da

Aldığım ağzımın payı ile

Toz kondurmadığım

Şu deli fevri yüreğim.

Hani makber bildiğim zaman zaman

Hani kayıp da mısralarında

Yâd ettiğimin simyacısı

Yar bildiğim kalemin de

Benlik mecrası.

Vakit geç:

Gitmeliyim

Birden sonra ikiden önce

Hangi aralıkta saklıysam

Elbet bulacağım kayıp yarımı

Kaybolduğuma delalet bunca şiirden de

Alırken ağzının payını evren

Sükûta davetiyem her gece

Günümle ömrümü yâd ettiğim

Anbean uzaklaştığım dünyadan.