UMUT OLSUN DİYE

Yarım ağız büyüyor sevinç

Her sarnıcı ayrı ayrı ihya eden

Yüzüme çarptığım bilumum su zerresi

Yine çapası kayıp bir tümleç gibi

Her ayrık simge

Ar damarım olmaya mahkûm şanlı bir tahliye.

Göğün kopan feryadına yatkındı dilim;

Dilsiz geçen ömrün koçanını serptim yem diye

Kuş sürüsünden ayrı düşmüş miladımla

Kuşku barındıran yadsınamaz yüreğime

Son bir şans veren kaderin

İstifli gölgesinde

Hıçkıran

Kuş kondurduğum doğrularım kadar

Ayan beyan içimdeki tetikli hale.

Sonrasını maruzat sunmuştu madem

Taziyelerini aldı öğüttü matem:

Aşkın bam teline hürmeten

Beylik bir mizaçla

Çemkirdi deryalar

Aşkı şartlı tahliye eden

Yorgun kelamdan kaldırdı başını hâkim:

Belli ki; o da özlemişti adaleti.

Sehven yenik düşen her korda

Saklıydı hüviyet:

Namert bir elemden nasiplenip de yürek

Bağdaş kurdu aksanında şehrin;

Sevi dilinde iki ayrı yaka

Kavuşmak nedir bilmez ne de olsa!

Hele ki üstünü örtmüşse özlemin tülüyle.

Gördü görmesine her bağlacı

Kalp gözüne dirayet yüklendi

Tanrının hicvinde

Kaynadı kazan yürek hamdı nasıl da pişti,

Demezler mi, anam babam?

Zar tutan isyandan mesul değil mi bunca yalan?

Açılan kapının ardından su döktüm

Umut olsun diye

Ve tanıklığında gizemin

Açtım ellerimi

Sonların kabulünde

Başladım her kırık tekeri onarıp da

Düştüğüm yollarda

Bir su yatağına rast geldim

Gecenin sönük ferinde

Kaybolan haznesinde umutların

Kanayan her yaraya tuz basan

Esefin kılcal damarlarında

Çağladım.

O esintide yamulan imgelerimi aldım ve okşadım

Şiir diye öpen yüreklerin kanadına kondum ansızın:

Meylettiğim her yeminde

Bir bir sundum dileklerimi.

Metazori olmayan yürek dilinde

Kovdum öfkesini eşrafın

Yan bastı kelaynak kuşları:

Öğüttü içimdeki hüznü

Savaşçı yel değirmenine öykündüğüm

Mademki yüreğin zaferiydi

Her çöktüğüm mezar taşında

Nasıl ki rast gelmedim ismime:

Sıramı savmamıştım belli ki.