UCU KIRIK KALEM

Bir dikimdi susku bilemezken putları yıktığının.

Yakarışı tutkulu bir nida aşkın örüntüsünde saklı o v/eda.

Hicri dünün ve yitimi ömrün

Kelaynak kuşlarından da yok iken farkı

Alaşağı edilmiş ve postunu sermiş bir doku

Bir dokun bin ah işit, dercesine

Sefasını süremediği ömrü güden bir çoban gibi

Duyguları ve düşünceleri yerleşik

Adeta bir koyun sürüsü içini işgal eden

Tenindeki nem ne ki?

Yüzünden düşen bin parça ve solgun nice gül iken

Yalnızlığın titri

Dolduruşa gelen bir hezeyan

Mavi göğün mintanı bir heyelan

Acının kırık fay hattında salınan

Sergüzeşt bir beste adeta

Ömrün minvalinde saklı sessizlik ve nice nida

Bir örüntü ise yaşamak

Bir görüntü ise beden ve sima.

Çehresinde saklı mehtap

Yıldızlarınsa kuyruk acısı var belli birbirine

Aşkın vedası var ve belası

Emsalsiz bir üşümede cereyan eden ölümlünün vedası.

Kırık nidalar orkestrası

Kâinatın sesi ve güftesi

Bir şiirden çıkıp da yola

Varılası en uzak tepe şairin yufka yüreği.

Ses bulan hayaller

Çaputlar bağladığı gerçekler

Aşkla fısıldayan bir gölge

Şair ki kendi gölgesinden kaçarken

Fevri

İniltili nice ses

Olsa olsa sessizliğin yankısı

Yardan da geçmeyen serden de

Ser de veren sır da

Sırra kadem basan bir dostun arkasından

Döktüğü göz yaşı

Nazire ettiği kadar ömre

Nazına niyazına tutsak bilinmezin

Soldan sağa saydığı her hece.

İçtimada geçer şairin ömür denen hikâyesi

Hırpalanmış bir minvalde

Kul köle olmadan bir Allah’ın kuluna

Nasıl da yükselir bilinmezin sesi perde perde

Ve da oynadığı tek kişilik oyun ömrü geçtiği kadar sahnede

Alkışlayan da yuhalayan da tek kişi

Elbet dünde öldürdüğü nefsi

Nefesini boşa harcasa da

Ömür yettiği kadar ağlar ve yazar şair

Şiar edindiği her yeni gün her yeni hüzün

Aşkın şahikası ucu kırık kalemi…