ÜÇ ARTI BİR YALNIZLIK

Bir ironi olmanın gerekçesi mi?

Yas ekili tarladan arda kalan ve de.

Muhitimize geldik,

Elimi tutan şiirler, hadi terk edin beni.

Yalnızlığın asalet olduğunu kim söylediyse

Bir de sessizliğin lahzasına konmuş kelebek sürüsü…

Bereketi ile geldi mevsim;

Taşkınlarda memba suyu;

Azınlığın nefsine teğet geçen

Ayrımcılık hissi.

Köhne bir yanılgı olmayı reddediyorum

Belki paçamdan akan yağmuru

Elimle toplarken yağan bereketi

Ağlamaklı yüzün emaneti benimki:

Kuş uçmaz kervan geçmez şiirlerimin de

Arka penceresi.

Üç artı bir yalnızlığın bir üst katı:

Sileceklerini yitirmiş araba gibiyim

Ve benzini biten:

Sarmalında olup bitenin

Ne ise elimde kalan.

Alaca kuşlar çemkiriyor her rahmeti

Kursağından geçirme gayretine söz geçmiyor âlemin

Bir de ısrarcı bakışlar:

Zamanın delik cebinde

Bir neşe biriktiriyorum

Her fasılada aşkın tüten bacasını sonlandırıyorum:

Ondandır, diyenlere aldırış etmeden

Kamufle ediyorum görüneni.

Şiir dibine vuruyor kelimelerin;

Yorgun kıyıları döven dalgalara minnettarım, Tanrım:

Dövmediğim kimse dizimi koyduğum her bir dizeyi

Geçiriyorum süzgeçten:

Utangaç ve dalgın her biri:

Tıpkısının aynısı olacaksa yazdıklarım

Fıtratımın uyumsuzluğuna parmak basıyorum

Ve başlıyor hapishane günlerim:

Konakladığım her şiiri konduruyorum bir üst çekmeceye

Gidip gelip açıyorum

Bir o kadar acıyorum

Lanet benzeri bir efkâr benimki.

Sonrasını unutan ziyafet sofrasında

Yemediğim ne kaldı ki?

Biraz da süt içiyorum içindeki yangını söndürsün diye

Düşlerime paye veriyorum gece ertesi:

Un ufak olmalı hezeyanlar

Ve muteber bir çekince: