Tren İstasyonunda Son Yolcu Gibiyim

Saat gece yarısı
Uykuya küsmüş gözlerim
Bir sağa bir sola
Ya da tavana bakıp duruyorum
Derin düşünceler için de
Tüttürüyorum sigara

Gecenin siyah perdesi çekilmiş
Göğe bakıyorum uzun dalışlarla
Ardında soru işareti olan
Gelecek yarını düşünüyorum
Geride kalan dün gibi mi olacak
Yoksa başka mı

Sokaklara bakıyorum
Kimsecikler yok
Lambaların altında sallanıp
Dökülen ağaç yaprakları dışında
Sanki erken gelmiş
Bu yıl bana güz mevsimi

İçleniyorum kendimce içten içe
Konuşacağım kimsede yok diye
Kalem kağıt ile yazacağım şiir dışında
Volkanik dağ misali
O andaki halimle
Dökülüyorum uzun uzun
Yazdığım satırlara

Tren istasyonunda
Kalmış son yolcu gibiyim
Yüreğe sığmayıp dışıma taşan hüzünüm
Ağır geliyor ayakta duran benliğime
Sonunda dalıveriyorum
Hemen arkamda duran bankta
Tan vakti gelene kadar.