SÖZCÜKLERİM

Sözcüklerime sahip çıkmalıyım elbet rutin bir yalnızlığın cafcaflı hüznüdür sözcüklerimle kurduğum o b/ağ ve aşkın hükmettiği aydınlık bir yoldur.

Bazen kefesi ağrı basan.

Kefen misali giyindiğim hayata kafa tuttuğum

Semazen yürekteki o vaveyla

Duyulmazlığın indinde yarım ağız sevenlerden olmadığım aşikâr.

Başına buyruk bir ağrı

Kölesi değilim madem nefsin

Nefese nefese sevdiğim hazan

Baharı bile gölgeleyen bir mevsim

En çok dar koridorlardan firar ettiğim

Kâh imsak vakti kâh sefasını sürdüğüm sözcüklerin

Meali.

Resmi olmayan bir bulut misal.

Öykündüğüm zirve:

Şahlanan duyguların mimarisi iklimde

Sefilce sürünen yerde hangi iblis ise.

Meleklerin ibrazıdır yazdıklarım

Yalnızlığın küfesine binen sözcüklerden derlediğim

Ne fark eder hem?

Mutlu olmanın minvalinde

Azıcık ağlasam kime ne?

Derlediğim ne ömür

Daralan nefesinde yalnızlığın

Yürüdüğüm şu koridor ne ki ya da şiir?

Abandığımdır hüzün benzeri bir çehre

Cebelleştiğim kadar dünya ile

Cebbardır gölgeler

Yansızca yaşadığım kadar

Yok sayıldığım nicedir.