SİL BENİ HANESİNDEN CİHANIN

Efkârın hangi kayıp yetisi?

Mısra dolu özlemlerin siyah bentleri…

Ah, haykırdığım kadarım

Ah, yansız acılarım.

Dibimde telve yüklü özlem

Özleme bedel direndiğim

Her sitem:

Belki makberim belki matemim

Derinlerde bir yetim

Şimdi kırıp da dizimi

Acımla yüzleştiğim sevgi meltemim.

Gönül kopçam aksak sesi şiirin

Sesle değil sessizlikle yüzleştiğim

Her dilim her hücrem her kinaye

Yine sağdan soldan

İçimdeki dirliği bileyen.

Ah’ımda saklısın madem…

Demedim inan ki demedim.

Bilirsin beni, demeyi mi bu kadar özledim?

Belki sıfatların nezaretinde

Belki kıyama durduğum bunca elemde

Tevekkülün deviniminde

Kayıp hilalim

Kayıp dengim

Kaybolduğum her renktesin

Kaybolmayı şifa bellediğim,

Satır satır hüzün

Geceye bandığım

Yüzleşmeye doyamadığım

Yüzümün akıyla yaşamayı şiar edindiğim

Her kaybım

Her garbım

Her sanrım…

Ah, matem!

Ah, divane özlem!

Ah, yetim çocuğu söylenmeyenin!

Ah, kâfir dizeler

İçimdeki büklümde kopup da geldiğim

Şifa meziyetim

Yine indinde

Ve istişare ettiğim

Garbın kavruk sitemi

Şimdimi topla dünümle

Böl içimdeki her yarım cümleye

Sonra da sil beni hanesinden cihanın.

Sindirmeyi öğrendim bunca bedel ödediğim

Adına hayat denen hümayunun

Kebir cetvelinde yutan sayıyım

Sadece sıfıra delalet her kazanım

Aslımı yüzümle sildiğim

Yüzümün akıyla yaşayıp

Gün yüzü görmeyi ertelediğim.