ŞİİRLERİN HAŞİN MİZACI

Her düşün ikliminde saklısın ve yalnızlığın tufanında kaybolduğumdur meziyet bildiğim oysa aldığım her nefestir içime yerleşik o esaret elbet eziyetin de en makbulü.

Ömrün yeknesak yollarında çığıran bir yabancı

Sevdanın ümmetinde saklı gizem

Esir düşülesi bir şiirin

Duyulmaz feryadı

Ne zamanki çekilsem içine derinlerin

Devasa bir tuzakmış meğer.

İçimden taşan rahmetin, haşmetin kaykıldığı

Defolu bir zeminde taşlanan yüreğim

Oysaki taçlanmalıydı bu güne kadar duyduğum özlem

Kaybolan bir minvalde

Emanet canın yongası

En çok resimlerden firar eden bir gölge mahiyetinde

Duaların da kerameti

Köhne bir merdivende yürürken takılıp düştüğüm

Acıya çıkılan basamaklar, katlar

Kat izi olmaz olamaz bu aşkın

Tebessümleri diktiğim kollarında ölürken

Şiirlerin haşin mizacı:

Oysaki rengârenkti imgeler…

Belirsizliğin ötesinde

Muştalanan bir kebir ki

Kabir azabı bildiğim

Huysuz gecenin nezdinde

Küllerinden doğan bir hikâye gibi

Maruz kaldığım sıra dışı bir hasret

Göğü kaplayan duman gibi

Elbet içimin bacası hüzün

Yerle yeksan edilmiş düzenimde

Üstüme düşen kor bir hece

Sancılı ömrün muafiyeti

Yerli yersiz edip de unuttuğum bir yemini

Her hatırladığımda

Çıktığım tövbe sofrasında

Rabbin izniyle düşüp de yola.

Kendimden uzaklaşmanın kıblesi

Elbet aşka dokunan bir el gibi

Mucizevi esintisi

Sağanak misali rahmetin her karesinde

Saklı ömürden arda kalan bir g/iz ki

Nemalandığım tüm acılara da değdi hani

Yoksa kimliksizliğin faturasını nasıl öderdim

Kehanetlerden sızan bir düş iklimi

Bozguna uğradığım yetmedi mi söyle yetmedi mi?

En renklisinden bir ömür dilerim sana

Sözcüklerimde saklı o kabristan

Elbet ben iken gözümü sakındığım

Aşkın kıblesinde şahlanan bir rahmet

Ayaklarımı yerden kesen bir keramet

Büyüttüğüm kadar asla sonlanmayacak bu rehavet

Elbet konuşlu olduğum şu rivayet

Elbet konduğum o dalın ucundan sarkan bir kısmet

Bağdaş kurduğum ne çok acı

En çok huzura duyduğum hasret…