SESSİZLİĞİMDE KUŞLAR BESLEDİĞİM

Teyelle düşlerini o bitimsiz sevinçlerinden kanaviçeler ördüğün: yüreğin sofası yalnızlığın sofusu hasretinle mimle bu aşkı miadı dolan bir zamanda saklı giz gibi peçesine sakla yüreğinin perçeminde özlemin varsın ölüm geçirsin pençelerini ırksız sözcüklere.

Gönül sepetim, bayım

Seyrüseferinde mevsimin

Beşi bir yerde hasret, acı ve özlem

Yükünü aldı dün

Güne öykündüm bir kere

Yarına Allah kerim…

D/okuduğum her satırdır beni bana yakın kılan

Uzağında masalların

Oyalandığım asla değil yalan:

Hani, bu meczup yüreğin fermanı bildiğim

Sessizliğimde kuşlar beslediğim

Sarnıcı mı yoksa anda saklıdır?

Hasret dolu bir yüklem ve işte özet geçtiğim

Ömrün muhtırası

Sarmalında gizin

Sandık dolu yeminin

Sığındığım rahmi evrenin

Elbet sırtımı dayadığım dağdır İlahi Aşk

Tüm belirsizliğin de kaybolduğu

Kadere dokunaklı bir selam kondurup

Kederime sadık bir semada

Dokunduğum tenidir göğün

Renkleri bazen kayıp

Duygular kimi zaman sönük

Solsa ne ki içimdeki gülün

Nasılsa başı dik yüreğin.

Acı ölçer bir mısra peyda olan

Boylamasına diktiğim bir bayrak gibi

Şeceresinde saklı isimler

Belki de sürdüğüm izin temeli

Her susku iken bir feryat

Sessizliğine inat

Daha çok sevebildiğimin de ta kendisi

Saydığım ne ki sondan başa?

Tarafınca sayıldığımsa nice insan el uzatan.

Elbet gönlün perdeleri uçuşan

Bazense kat izi karanlığın

Hani, mahrem bildiğim nice yemin

Hani, mahzen addedilen bir zemin

Bense konuşluyum en tepeye

Buluştuğum koruyucu meleklerimle

Bağışıklık kazandığım aşkın fendine

Bir hazan öyküsüdür yazdıklarım

Bilmediğim yazgımın teklediği

Taradığım evren kalp gözümle

Tıkandığım her gün sonu yazmaya durduğum ferman.

Tahayyül etmesi ne zordur yaşadığım acının

Tebessümleri de eksik etmediğim

Bir tevafukmuş meğer seninle yolumuzun kesiştiği

Rüştü ispatlanmış bir sondur konduğum noktada

Ötüşen sesler ne ki?

Kıyama durduğum aşkın türküsü nasıl da ansızın bitiverdi.