SESİM BİLE DUYULMADIKTAN SONRA

Çürük vişne rengi imiş ölümün ah kokan nefsi

Zamana biat da bir şarkıymış

Titrek sesi cenaze marşı çalan

Her canlı tadarken ölümü.

Kadrolu gönül işçilerinden ib(a)ret olmasını dilerdim

Öncesinde damıtılmış mutluluğun

Uçuk mavisi titreyen şehrin

Telgraf tellerinde tüneyen cürüm misali

Güneşin revnak tadına banan sevgiyi

Kayıp kayıp düşen yergiyi

İnsanlığın sunumu olsa bile

Maruzat yüklü.

Pervazında hakkaniyet yükleniyor zaman

Derli toplu güncesinde

İnsanlar biriktiriyor ara sıra.

Öncesine konuşlu yalanlarda büyüyen

Çiçeklerden çaldığımız tohumları

Eylem babında her polen

Öykünürken Tabiat Anaya.

Öyle böyle değil hani sözü kayıp romanlarda

İfrata kaçan yazardan sızan nidalar

Kâh şiir kâh hiç tadında.

Garipsense de insan

Geri duramıyor… neyden değil

Ne amaçla severken.

Belli ki işinin erbabı aşk meleği

Kopuk kanatlarında uçan atın

Bir manevra adeta

Yelden kaçmış gözümün nuru.

Sevgi ekip ölüm biçiyor kadın;

Çocuk sevip katlediyor beşer;

Karıp da isyanı tekelinde nefsin

Her açmaz yine kendi içinde

Bir serenat anıp dünü

Bir ifrat tezada dönük yüzü kıblenin

En doğurgan güfte

Şiir adına yeknesak her dize

İç içe bedelleri ile.

Hoyrat kancalara takılı aklım

Aklımdan düşen her hece

Kendince çalıp söyleyen bunca nota

İzahı yok hiçbir şarkının

Duyumsanmak da neymiş

Sesim bile duyulmadıktan sonra?