ŞEHİT DÜŞÜYOR İÇİMDEKİ ŞEHİR

Gölgeler topluyorum

Atıl yüreklerden dökülen kırıntılarla

Ölümü deşiyorum

Yorgunluğun arifesinde,

Şehit düşüyor içimdeki şehir

Ökçesi kayıp şiirler fink atıyor

Şehir başı yalnızlığın,

Rakımına yenik düşen

Lehçesinde ahvalin…

Bir suret daha eskiyor

Düşen maskeden ertesi güne

Yeni bir ölüme davetiye çıkaran

Yine yüreğin bilmem kaçıncı iflası.

İnfilak eden şair yüreği;

Adındansa

Adımladığı dizelerde

Yol yorgunluğu seriliyor sakilce.

Ansızın çıkan buharın

Tınısında

Şehrin leylak rengi kıtalarında

Yine yalnızlığın türküsünü çığıran

Kayıp sevdalar çetesi

Belli ki mihrakı acımasız

Yoldan çıkmış şiirlerin de

Dik alası hani

Hep gönül rotasında

Kayıp bir düş/üş,

Belki’leri tehir eden

Şiir kabzımalı

Şairin kilosu kaça denk düşer diye.

Zan altında şiir

Ötesinde şaire benzeyen

Gölgesine

Bile sahip çıkmayan

Bir şehir bezgini

Oysaki gezgine denk düşüp adı

Adımlarken her satırı şiir şiir

Belli ki

Şehrin de infilak noktası

Gecenin kör vakti

Huysuz bir denklem serilip de şiire…

Adını sen koy, dercesine

Yorgunluğun kesilen faturası

Şiir başına

Ödediği kaç akçeden çıkıp da yola

Akça pakça yüreği

Uğramışken bozguna.