SADECE SEVMEK

Hüzün bohçamda saklı kilitli çekmeceler üstelik rengi olmayan bir hüzün, düşlerin sarmalında gerçeklere yenik düşen her biri her biri.

İniltili bir köşede

Suskun namelerden örülü birkaç güfte

Mevsimden firar eden nicesi

Reçinesi ölü mısralarda can bulan

Ah, o düş beldesi.

Sözcükler, semiren

Yarım ağız bir gülümseme

Meyleden koca ömre

Oysaki tek saniyede saklı günce

Üstelik kemirdikçe içimi acılar

Katların yıkıldığı bir evren

Git gide gömülen derine

Derinlerden yüzeye çıkacakmışçasına içimdeki

Taşkın nehir.

Öykündüğüm ölü nakkaş

Seziler rakkasesi yarınların

Balta girmemiş duygulardan

Uzanıp sap olmaksa kayıp baltaya

Serpilen saçlarına yargıların

Sevgi nihai tesellisi şairin

Bir zümre bir hudut

Bir rakam bir bulut

Dokumaksa anbean

Dokunmadan seven tek insan

Elbet şiarı yangının

Hani, dündeki kayıp o kıvılcım

Ruhu da katık etti içindeki ateşe.

Bir rakımsa umut

Dokunmak ufka

Koyu gözlerine döktüğüm hece hece

Bulutlarda süregelen bir hayatmışçasına

Perdeli gözlerinde yalnızlığın

Pervasız bir aşk ile karmak özlemi

Yapışkan hangi duyguysa

Eveleyip gevelemeden sadece sevmek

Sadece özgür kılmak içten geçeni.