RIZASI OLMADAN YARATANIN

Her acının yalnızlığı kendine.

Keten tohumu adeta:

Günler geceye

Hasret.

Uyruğu belki de acının

Uyumsuz addedilen sevdalı yüreğin

Eşlik ettiği her mevsim gibisin sen de.

Belki bir izotop

Belki de kopyası şehrin içimde saklı.

Vedam önemsiz.

Vefam da.

Ayrıcalıklı bir ömür sürdüm ben

Ve gül kokulu şiirler süründü üstüme

Enginlerde saklı varlığım

Kıt kanaat sevenlere inat

Her güne her geceye astığım şiirlerim

Miski amber kokar

Yalnızlığıma biat

Tefekkür yüklü hezeyanlarım

Alaçatısı aşkın

Beyaz zambaklar diyarından

Gönderilen ucu yanık ve sahipsiz mektupların

Ön sözüdür benim şiirlerim.

Bir de yakamoz çığlıkları

Evcimen bir martı geldi işte

Pencereme.

Annemin neşesi heyecanı

Beslerken masum kuşları sevgiyle

Nasıl örtüşürüm ben isyanla ve nefretle?

Ataerkildir sözcüklerim

Genetiktir sevgim

İma yoluyla yok sayıldığım şu düzenek

Lakin Mevla’m değil mi bana bu hayatı bahşeden?

O’ndandır heyecanım ve umudum

Saklı tuttuğum

İçimin bahçesinde

Asla itibar etmediğim dış sese

Hali hazırda racon kesen kabadayılar

Şehir eşkıyaları

Oysaki nasıl da nazenin bir çiçektir İstanbul

Nasıl da aşk doludur şiir ve yolculuğum

Hız kesmezken

Uçtuğum şu gök kubbe.

Gözümü alamadığım her gün her gece

Aşkın da asası saklı içimde

Devasa bir rahmet boca edilesi

Nemalandığım değil yalan

Nasiplendiğim doğadan ve hayattan

Doya doya yaşamadımsa ömrümü kime ne?

Karnım aç ya da tok

Ve sırtım pek

Pakladım da ruhumu her düştükçe dara

Başım sıkıştıkça koştuğum Mevla’m

Yoldaş bildiğim onca dostun

İhaneti daha ne mi ister?

Defansı mı yalnızlığın

Yoksa cümbüş misali içimde saklı devran

İtibar etmediğim kadar yalana

Varsın yalandan da olsa sevseydiniz beni keşke

Demek düşmez payıma.

Rızası olmadan Yaratanın

Yazılır mıydı bunca şiir söyleyin üstüne?