ÖYKÜNDÜM ANNE SENLE MUTLU GÜNLERİMİZE

Tutuşan zemherinin gülüyüm küskünlüğüm kendime: külümde saklı hicranım varsa yoksa yarınların derdinde emsalsiz gülüşümü nasıl da bozguna uğrattı rüzgâr.

Göğün çatısı uçtu anne ve de seferberliğinde

Hüznün

Devasa bir kesif sessizliğe denk geldim

Düşkündü sana gülüşlerin

Solmanın bir ertesi benden ırak varlığın

Yalnızlığın damlayan çeşmesi

En çok da Şems’e öykündüm

Hazzı yoktu yaşamın

Ne çok dağ devirdim

Ne çok çınar kurudu

Bense hala ayakta menzildeyim.

Cebbardı gölgem

Muhitimde saklı muadilim

Münzevi akşamlarda düştüm yola

Bir başıma dönendim

Ne de olsa yıl uğursuzundu

Meylettim yarınlara yeni yıla

Yeniden doğmanın türküsü ile yandım kavruldum

Mizacım yenik

Sözcüklerim yamalı

Yarenim kaleme sevdalı olmasam neylerdim?

Sensizliğin kıraç topraklarında

Yanıp sönen neferiydim nöbete kaldığım gecelerin

Süvarisi

Delişmen rüzgârın oynaşı bir yaprak gibi

Sürüklendiğim oradan buraya

Buğulu sesinde mevsimin kilitlendim

Yasımla münazara edip terbiye ettim bedenimi

Bedeller ödesem de dönemezdim geri

Kayıtsız şartsız yalnızlıkla tescilli.

Sözlük anlamım yoktu

Çünkü sözlükten kalındım.

Sözcüklerim asla değildi yorgun

Yâd ettiğim matemin arka sokağı

Elbet tıklım tıklım imgelerle

Tebessüm eden düşler sokağı nasıl da uzak menzile.

Kıpraşandı gök kubbe

Ya da göçmen kuşlar gagalarken bulutları

Feveran eden yerküre

Hep mi hüzünlüydü mizacı?

Öykündüm anne senle mutlu günlerimize

Öldürdüm anne içimdeki düşmanı

Övemedim gitti yalnızlığın fıtratını

Ve gizemini yitirdim öznelliğimin

Hayallerime ket vuran gece ile restleştim

Ne sen vardın ne de senden bir anı

Andaki mevcudiyetimle yaşarken yaralı yamalı…