OKKALI BİR YALNIZLIK

Okkalı bir yalnızlığın ferine erdiğim;

Eremediğim hidayetin tapınağına

Sırlar serdiğim

Eltisi öznelerin ve özlemlerin.

Kaya parçaları aşınırken;

Dilimdeki sözcükler aşırırken mealini

Unuttuğum resmine mutluluğun

Görmez gözlerle b/andığım aşkın rahmetini

Kuşandım da geldim, azizim.

Aşkı yordular güzel Mevlam:

Anıp da adını sevdanın

Sorular sormadılar cevabı ile avunup

Ünlemlerin mimlediği hüznüme sahip çıkan

Hangi melekse

İstişarede meclisi yüreğin;

Tüketilmişliğin adabına yenik düşüp;

Mermer taşlarında sonun

Ağıtlar örüp…

Didindiğim yakasında şehrin

Yakası açılmadık sevdaları baş göz ettiler, azizim:

Aşkta kıyama durup

Kıymayı halt sandı sevgi fakirleri.

Yobaz elemin;

Hünkâr rüzgarın ruhuna saldım içimin beyitlerinde

Kabaran kek misali

İçine kilolarca gözyaşı kattığım.

Dünümde kaldım ben

Öykünen rivayetlerin kuyruğuna bastı

Zevali ölüm;

Vebali dilimi sürçtüğüm

Sanrısı yetim dizelerin

Bentlerine vardım ansızın:

Görünmezliğime şerh düştüm

Sadık kaldığım mevsim kadar da

Ufkun elemine göz diktim.

Çatık kaşları idi amiri yüreğin;

Anıp unutulmaya ramak kalan

Özeti idi hayallerin

Bir düş çukuruna düşüp

Sazını çalan ahvalin

Israrcı kaprisleri

Yetimliğin izini sürdüğüm

Mavi bir ırmağın da salınırken

Devinen içim’i yürek yakan;

Devrilen namelerin mizacı

Yarım yamalak mutluluk

Düştü düşeli g/özümden.

Anıp arındığım;

Arayıp kapısından kovulduğum

Hangi hikmeti ise kaderin

Ben yosun tuttum minvalinde hikâyenin:

Bir deli sarnıç;

Bir yetim teyakkuz;

Bir de mimlenmiş yalnızlığım, azizim:

Yalnızlığım ar’ıma düşkün bir mahzun hece

Gül’meyi unutan gün ve gece

Gerisi gayri gelmedi elimden

Sandukamda seyrelen yaprakları ile

Savurduğum hazin güncem.