O ZAMAN YOLA DEVAM AZİZİM

Tasalı bir varlığın asa’sı adeta şiir

Gölgelenmiş şehrin de pusulası

Yola düşmekle yoldan çıkmanın gazabına uğradığım

Münferit bir hece içimin ısısı

Ve kuduran ihtirasların yasını tutan tanrılı öğeler…

Tapındığı ne bir lenduha ne de doğa

Varsa yoksa şatafatlı hayatlar özlemi

Öykündüğüne delalet

Öldürdüğü heyecanları

Oysaki insan olmanın şerefine nail oldu bunca ışık.

Bir hale…

Solan bir lale dibinde biten yasın açtığı

Cennet bahçesinde sair imge

Çatallı sesinde efkârın

Yalın bir sunum işte aşkın firarı

Ölümlü kimliğimize biat aşkın şatafatına

Sunduğumuz hezeyan.

Dik başlı cümleler

Dik çok dik yokuş

Az evvel kaydığım

Aymazlığında yitimin

Öldürdüğüm bir hiciv işte

İçimin intiharı.

Affetsin beni Tanrı

Yüksündüğüm kendimden dolduruşa gelen

Bir bataklıkta battığım dibe

Sonları görmenin de muktedir şuuru

Müphem yargılardan çıkıp da yola.

Sancılı özlem bol kafiyeli

Mısralarda dibi tutan imgeler

Bir parmak bal çaldığım ağzıma

Oysaki azık bildim ben bunca acıyı.

Nisan tasında özneler süzülüyor

Mevsimin:

Yağmayan rahmetin de yasını tutuyor şafak

Sanrılı ömürler

Sancılı bedeller

Dikiş tutturamadığım o eksen.

Varla yok arası bir yitim

Göğün muradı erdi sonunda o mutlu temaya

Mutlandıran tüm yetim cümleler

Sırt sırta düşmanımla tokalaştığım bir yitim sonrası

Kaybolduk mahzende

Ve yakınlaştık eksende

Damdan düşenin halinden anlayan

Dama taşı bir özlem

Yana yakıla yaşamakla

Kardığım gölgem

Elzem elbette yarınım

O zaman yola devam, azizim.