NELERE KADİR RABBİM

Nutku tutulmuş olsa ne ki insanın ne ki zehrini içre akıtsa?

Bir ilahinin sırdaş esintisi

En çok da aşkın rütbesi

Ve işte o İlahi Dokunuş:

Rabbin rahmeti doğar haneye doğar doğmaz güneş

Hakka koştuğumun da resmidir yüzümdeki içten gülüş.

Zemherilerde yıkadım ben ruhumu

Elim kirli ise ne ki yüzümün akı ile

Kıblemde dönendiğim ömrün her huzmesi

Sırra kadem bassa da vefasız dostlar

Ve işte küpeştesi ömrün

Sandık dolusu kayıp anı

Sanmadığım ne varsa katık ettiğim yalnızlığa

Göçebe ruhum, delişmen kalbim.

Haydi, bir kerevite çıkalım bakalım

Şimal Yıldızıyım ben sözcüklerimin ve eksik etmediğim

Dualarım

Dinmez de nazım

Askıntı olan hüzne kefilim

Kefil olduğum kadar sözcüklerime

Asla ertelemedim ben hüznümü

Belki mutluluğu belki yaşamayı erteledim lakin

En çok ben sökülen dikişlerini sevdim benliğimin.

Kıblemde saklı duaların gücünde saklıyım

Akça pakça bir sayfaya güneş gibi doğduğum

En çok da karabatak gibi kayıplardayım

Gerçek ve sahici olduğum kadar

Elbet sevgili kaderim ve kederim başım gözüm üstüne

Rabbin rızasın eksik olmasın yeter ki

Emsalsiz sevgimle kat çıktığım

Emsalsiz öfkemle kendimi yerlere yıktığım

Devasa bir ateşi de sür git büyüyen sevgiyi

Katledilmiş ömrümden kalan son bakiye

Hazzı yaşamanın

Narı yazmanın

Nazenin varlığım ve gönül kubbem

Gönülsüz yaşasam da zaman zaman

Gönülsüz sevmedim ben hep de insanları

Ve işte şekil değiştiren o rahmet

Aşkın Çağrısı ile ket vurulası ne çok şeyi aştım ben

Aşkın kaçıncı kuvveti ve kudreti ise bahşedilen

Ve işte delişmen mizacım

Rotamsa hep Hakka giden

Not aldığım bir günü geceyle eşleştiren

Varsın teğet geçsin mutluluk

O mutlak yorgunluk ki

Nelere kadir Rabbim

Esefle söylenen insanların ve iblisin gücü yeter mi hiç?

Güç bela değil yaşadığım

Gücüme güç katan Mevla’m.