MİDİLLİ ADASINDA BİR GÜN BATIMI

Zaman,

Bir İkindi vakti.

Güneş yorgun argın

Sallanıyorken

Yamaçların tepelerinde.

Sincap çevikliği

Ve

Yılan sessizliğinde

Helen Güzeli,

Midilli Sahilinden denize girdi.

Önceleri

Saçlarını okşayan ılık rüzgâr;

Bu güzelliğin karşısında afallar.

Dayanamaz

Sonrası,

Helen Güzeli'nin

Yanaklarını okşamaya başlar.

Sevinçten kabarır Ege Denizi.

Assos'un kıyılarına vurur.

Bu yakadaki

Sessiz sakin duygular,

Yedi şiddetindeki depremle ayaklanırlar.

Kıyıda

Demli bir akşamüstü çayı

Yudumluyorken,

Uzaktan görürüm

O Helen Güzeli'ni.

Çıkarım Behramkale'nin

En  yüksek tepesine.

Aşkın dayanılmazlığı

Çırpınıp durur

Bir kadeh

Kırmızı şarabın akislerinde.

Gün batımına doğru,

Zaman

Durdurur beni.

Denizden çıkıp

Gözden kaybolunca

Helen Güzeli;

Acımasızca

Midilli'nin sahillerine gömer,

Ümitlerimi, hayallerimi, nefeslerimi...     (3.8.2003  tarihli   2.şiir kitabımdan)