MEVSİMİN ÇEHRESİNE HER DOKUNDUĞUM

Bir yanılgının baş şehriyim belki de ters yüz ettiğim bir heybenin yamasında saklı bir buseyim: sahipsizliğime sahip çıkan Mevla’m ve düş kelebeklerime duyduğum şükranla derin bir tevazu yüklendiğim mevsimsiz bir rüzgârım: elbet ensesinde aşkın, yol verdiğim yıllarıma duyduğum öfkemi g/izleyemediğim ve işte şairin fısıldadığı kulağıma oysaki kendime itirafımdı yazmaya durduğum mealinde göğün saklı duaları…

Sahi, hangi göğün neferiydim şiir yazmazdan önce?

Konakladığım bir menkıbede mi saklıydı izahım?

Sözcüklere bel bağlamadığım yıllarda

Rakamlarla verdiğim savaşı

Gerçek kılan bir gökdelenin kaçıncı katında

Mahsur kalmıştım?

Sözüm ona hayallerim:

Kıyasıya savaştığım

Ereceğim en tepede saklı bir duayı

Sadece nazarımda asılı hece hece

Nazara almayan tüm ahvalim de

Her satır arası serzenişte

Ümit beslerken yitip giden ömrüme…

Tebessümlerim henüz yitip gitmemişti

Ne otuzdum ne yirmi öncesinde

Hele ki şimdi:

Devirdiğim yarım asırda mı saklıydı mevsimim?

Oysaki hala ilkyazım

Hala ilk yazdığım şiirde saklı ruhum

Hala nazım niyazım da sonlanmadı:

Ufkumda devinen yıldızın ta kendisiyim

Kimi zaman çehremde açan güller

Gülmekten yana da çekinmediğim bir gösteri madem

Çıktığım hayat sahnesinde s/alındığım

Oysaki ne rol yaptım ne çaldım

Ne de çıngar çıkardım büyüsüne kapılıp nefsin, servetin.

Bir tebessüme tavdım

İçimde saklı nazlı kız çocuğunun saçındaki her tele

Konan kelebek ömürlü sevinçlerim

Çalınmazdan ne önce ne sonra

Elbet saklı umudum

Yazmaya durduğum bir dizede, ihya

Ettiğim ruhum

Nasıl ki surelerin verdiği huzura kenetlendim ömür boyu…

Ne uzadım ne kısaldım da serildiğim zeminde

Ayakucuma basıp öpmeyi bildiğim

Mevsimin çehresine her dokunduğum

Kimliksiz ve yarensiz kaldığım suretinde bilinmezin

Nifak sokulsa da içimdeki derinliğe

Basıp notalarına fildişi tuşlarında piyanomun

Gölgelerden uzak kalmanın verdiği gururla

Kırık olsa da kalbim

Kırmadan yaşamayı nasip etsin Rabbim.