MENŞEİ BU SEVGİNİN

Bir düş mahsulüdür bu şiir ve yorgun kıblemde saklı Şems’in rüzgârına biat ettiğim ve yalnızlığın kabrinde kendimi sonsuzluğa adadığım.

Aşkın hükümranı Mevla’m ve evrene sunduğum sevgi dilekçem:

Ak alnıma

Anamdan emdiğim ak sütümle

Andığım kadar mazimi

Afalladığım olsa olsa andaki

Mevcudiyetimi saklı tutmanın da meali

İçimdeki dinginliği koruma arzusu

Bazense biten diviti mevsimin

Bense bir rüzgâr gibi savurduğum ve savrulduğumun

Nispetinde

Sakar bir vecizeyim

Sevdikçe daha çok sevdikçe

İster istemez kalbimin kırıldığı.

Nazenindir duyduğum çağrı

Hüzünlü şarkılardan ördümse bu ömrü

Girdabı değil yalnızlığın

Seve seve daha da gaza geldiğim

Belli ki aşkın sıvı haliyim,

Katılaşan yüreği insanların

Sular seller gibi de sevmeliyim

İkbalimi ve ihmalimi

İtibar ettiğimden öte imha ettiğim

Elbet zulmün nefsine

Katıksız muhalifim

Bir çocuk bir kadın

Bir insan dünde saklı

Aşksa büyüyen iman gücümden aldığım ilhamı

Aşkın yoluna serptiğim

İlahi Sırdaşıma taptığım

Günbegün içimdeki huzuru büyüttüğüm

Yerli yersiz hangi sapkınsa nifak sokan

Kuyunun dibindeki taşı onca kişinin

Çıkaramadığı adeta bir Çıfıt çarşısı şu evren

Dünyevi nimetlerden haz almadığımın ertesinde

Büyüyen inancım ve yol aldığım

Bazen yolda kalsam da asla sapmadığım

Tevazu ve tebessüm yüklüdür içimde çalan

Kimselerin duymadığı o şarkı…