MELEKLER KADAR MASUM KALABİLSEYDİK KEŞKE

Sözcüklerin bir hurafe olduğu yanılgısı…

Aklın arka beyitlerinde tedirgin bir günce:

İçimi hoş belki mayhoş bir ruha duyulası özlem.

Kibirli bir deyimde ayyuka çıkan

Kıtaların tozunu attıran hayli müstesna bir önsezi…

Sıraların sıra dışılığında

Kifayetsiz bir edimle telaşa düştüğüm

Kayıp giden yıldızın tozuna bandığım ön yargı

İçimin dehlizlerinde

Mütereddit bir tonlama ile

Ayak ayaküstüne atan ünlemin şaşkın mizacı:

Ötelemekte meşhur insanoğlu

Bir de izafi yargılar

Sözcüklerin giyindiği hüzün ve yalın bir neşe

Aşkın aksıran sesinde kör kütük heceler.

Satır bazlı bir özlemde

Yazmaya niyetlenen yüreğin her saniyesi

Asra denk düşen meftun bir yalnızlık:

Sol demeyi özleyen benlikler

Solu ile yatıp kalkan

Aciz bir tüneyiş

Kanaryanın dilinde vatan özlemi.

İmgeler de tedirgin

Ruhun ifşası her şiir

Özendiğim mutluluğun her katresi değmez mi hecelere?

Öykündüğüm o tınıda

Radyanı olmayan bir boşluk

Dolduruşa gelmiş imgeler

Bazen somurtuk

Bazen mutluluğun devşirmesi

Kayıt dışı bir sitem

Buyrukların her biri kararken dünü

Yanılgı sırtlanıp da kazan kaldıran

Bir atasözünde,

Ufaktan bir kinaye

Oysaki her şey gayet güzel ve yolundaydı.

Demeye ne gerek?

Ne gam, atmasak tek yürek?

Ederin ya da etmezin yenilgisi

Ayrı düştüğümüz

Savrulduğumuz göğün ara katlarında

Melekler kadar masum kalabilseydik keşke.