MEALİ AŞK VE SEVGİ OLMALI İNSANIN

Issızlığımı giyindim sözcüklerle arınmak adına aş erdiğim umut ve hayaller penceresi kırık bir mabedin demlendiği kadarıyla şiirden medet umdum müptelası olduğum kadar kayrasında ömrün bir ziynetti benim için sevgi, kalemin ufacık cüssesi ile söküklerini diktiğim insan seli ne de olsa gönüller arası bir köprü idi şiir, sefasını sürdüğüm hüznün bitmesi niyeti ile ruhumla ve yüreğimle serildiğim sözcük cenneti…

İnancımla bağdaş kurduğum bir ziynet elbet

Zikrim de aynı fikrimle tokalaştığım kadar kudret

Yüklü kader

Kanayan dizelerden ördüğüm bir mabet…

Dalkavuk bir hüzün meyleden

Kimi insan Çıfıt çarşısı

Sözcüklerden örülü saçlarım

Mevsimlerden umudun seyri

Öznemle yüklendiğim fiiller zemherilerde geçen yıllarım

Dertop olmuş olsa da yüreğin nazenin varlığı

Gönül rızası ile talibim ben şiire ve sevgiye

Sessizliğimi giyindiğim ömrün küfesinde saklı

Sandığımda duran hangi hayalse sanmadığım kadar devasa

Başına buyruk değil imgeler

Duygulardır salkım söğüt misali

Eşleşen duygular vebali de boynuna kalemin

Kaybolmakla eş değer ne zaman ki uzak kalsam şiirden

Haylaz bir esinti ç/ağladıkça yürek

Hüzünbaz bir teselli sersemlediğim kadar yaşarken

Bitimsiz nazımı niyazımı eksik etmeden

Def ettiğim hicran

Rotası daim olmalı yaşamın

İkiletmeden sözcükleri

İkilem yüklü gölgeleri def ettiğim bir sahanlık misali

Toplanmış ne çok duygu ve insan

İstirham ettiğim kâinattan

Defolu değildir yürek sesim

Ya da deforme olmuş bir kelam

Selamı yitik ahvalin kimi zaman

Zanlarsa tutuşan kayıtlı Allah katında

Sevecen bir arayıştır kalemin dilbaz nefesi

Kalender meşrep değildir varlığım

Kaybolmak ne ki kürediğim efkârın

Dibi tuttu madem

O halde sınandığıma binaen

Kollarımı da sıvadım mı

Ne hüzün kalır geride ne hicran

Özlemi dindi ruhun

Öznemde saklı bir rehavet bazen tutuştuğum

Namert gölgeler olsun uzağımda

Ne çıkar ki aşk denen alametifarikanın

Düştümse tuzağına

Mevsimlerden leyli

Meali aşk ve sevgi olmalı insanın

Umudun da açtığı her gönül penceresi