MAZİNİN KAT İZLERİ

Kırık düşlerin hallacıyım:

Gök mavisi gözlerinde umudun

Terennümleri besliyorum aşkla

Ve göğün kanaviçeleri o tedirgin bulutlar.

Ha yağdı ha yağacak hazan öncesi efkârımda

Kat izleri mazinin.

Bir esaretse aşk

Cesaretimi yitirdiğim şafak öncesi

Buseler konar da konar al yüzünde mevsimin

Rüzgârın sızısında saklı tuttuğum

Yasın muadili olsa gerek şiirin

Peçesinde saklı bir hediye gibi

Heyecanla daldığım sayfanın merkezinde

Kâh kar düşen imgeleri

Kâh başı yana düşen ölümcül bir tehdidin ayak sesi.

Bir resimsem yırtık

Sözcüklerse yerle yeksan

Andıkça dünde kaykılmış bir acı nöbeti

Korunaklı dünyamdan firar ettim edeceğim

Manzumeler saklı madem sinemde

Münazarası yüreğin ilham perimle

Sersemlediğim yetmedi mi?

Rüzgârın pençesinde solgun yaprağı

Gül mizacımdan dökülen pare pare

Sızlayan göğsümde sözcükleri nağme bildiğim

Ömre bedel tek gülüşü bahşetsin diye Rabbim

Niyazımdan eksik etmediğim billur yüreğinde

Nazenin sevgilinin.

Kardıkça hüznü iniltiler

Kaydıkça zeminde

Ah, kaygan besteleri kâinatın

Ömre bedeller biçtikçe

İmtiyaz sahibi bir düşün gerçeğe dönüştüğü

Ümidiyle salkım saçak serildiğim

Değil mi ki rütbesi gönlün

Koyudan gözlerinde gecenin

Şerit değiştiren kıyametin de ayak sesi.

İntiharı sözcüklerin döküldükçe kalemin ucundan

Bin bir nazı niyazı ah, bitimsiz esintinin

Kulp taktıkça maziye

Erişemediğimse içimde kalan nice ukde

Basireti bağlanan şen sesinde kaybolan binlerce hece.