MANA ALEMİ

Bir telkindi aşk nasıl da aşikâr. Dip boyası özlemin varsa yoksa insan sevgiyle iştigal.

Tüten dumanı çayın.

Bir kır kahvesinde saklı doğanın

Hüzün bohçamda saklı kelamın

Ah, bir de geri dönümü olmayan

Öksüz selamım.

Telaşla seviyorum, muallim

Bir düş mektebi ise yaşamak illa ki kefilim ben

Aşka ve ettiğim dualara.

Hüzün iken rütbem

Ne çıkar özlem takılı ise yakamda

Bazen bir ar meselesi amblem değil sevgi

İhya edilesi yürek iklimi

Defansı günün

Geceye töreler sığdırdığım varsın doğayım yeniden

Şu eşlik eden bitimsiz külün meşrebi

Kıyama durduğum kaç vakit

Adımı altına yazmayı unuttuğum kaç şiir kaç akit

Bir pergelse işte şimdi sapladığım

Yüreğin merkezi

Yalnızlığın sisi

Göğün rahmeti

Yeryüzünün de matemi.

Gönül sofram açık ardına kadar muallim

Sözcükler adeta seyyah

Girift bir mahzense tıkılmış varlığım

Tıkansam bile arz edeceğim masum yüreğimi

Dağlar tepeler aştığım ne ki?

Ah, muallim ben çoktan boyladım uçurumun dibini.

Baltalanmış ne varsa dikilesi

Bağnaz olsa ne ki kiminin içine saklandığı küfesi

Kefen bezim şimdiden hazır

Kabrimse müsait

Müdahil olduğum yalnızlığın cehenneminde

Bil ki mühürledim ben kalbimi.

Nice coğrafya geçtim ben mana âleminde

Nicesine yer tuttum yüreğin yaşadığı hezimette

Ar bildim ahlak belledim arz ettim ne varsa yaşanası

Bir imla hatası olabilirim

Bir de ikaz tabelası şerh düşülesi

Solum ve sağım ve önüm arkam

Sobelendiğim şiir denen devasa ıssızlığı

Cereyan eden gece

Teneffüs bildiğim her kelime

Taarruzu duyguların

Kıblemde uçuşan ruhum

Kayıp bir gölge misali peşine düştüğüm aşk

Hayra alamet yaşadığım kadar yaşanası hasret

Bir imleç ise anda saklı

Bir imgeden çok fazlası

Ruhun o yorgun atlası.