Leylasını Arayan Mecnun Gibi

Yine vardım yeniden sabaha.
Uykusuz gecenin sonunda.
Baktım açan şafağa.
Tül perdenin ardından.
Pus duman her taraf.
Tıpkı sensiz geçirdiğim her gece gibi.

Tadım yoktu çıktım dışarı.
Kahvaltı bile yapmadan.
Aklımda sen yürüyordum
Senin sokağına.
Attığım her adımda.
O an güneş doğacaktı.
Bir görebilseydim seni
Sen çıksaydın karşıma.

Kendi varlığımı unutmuştum.
Seni yirmi dört saat düşünmekten.
Bir anlam ifade etmiyordu.
Sensiz geçen günler.
Değermiyim diye soracak olursan.
Değmeseydin hiç ardına düşermiydim böyle.
Düşüp leylasını arayan mecnun gibi çöllere.

Bu aşkın tarifi hiç bir kitapta yazmaz.
Arasan da tam anlamını bulamazsın.
Kelime haznesi yetmez sözlüklerde.
Ancak bir masanın iki tarafında.
Karşılıklı oturarak gözlerine bakarak.
Anlatılır sana olan aşkımın tarifi.

Sen masmavi deniz gibi.
Sonsuz okyanus misali.
Aktıkça bana ben hayat bulurum.
Yaşadığımı anlarım şu yalan dünyada.