KUYTU

Mavi isyanın tek tanığıydım, ağzımla yakaladığım kuşların da bekçisi.

Zamana yaranamadım; insana da.

Aşkın b/atağında bir ku(y)tu olmayı diledim ben

Sanrıların açtığı ateşte ölmeyi

Bile beceremeyen

Soytarı bir hece olmaktan öteye gidemedim.

Zaafların karesiyle

Dünün yetisini çarptım

Ve ar’ımda andım dünümü

Yarın’ın kalpazan düşlerine de atıfta bulundum

Sonların hicvine tanıktım

Son olmayı diledim

Sonlanmayı bile bile istedim

Aşkın mezarına attım ateşi,

Odunu

Ve ısrarla sevdim kendimi öfkeme kurban edip

Bir batında doğdu işte güneş ile keten helvam.

Harcımda ne saklıysa

Harımda da;

Andığım her ölüyü

Kurşuna dizdiler yeniden

Ne de olsa ölülerdi tek zarar vermeyen.

Yazdım sakıncaları olsa da;

Sandım hep sandım

Anılmayı filan da beklemedim

Bir kukumav kuşuna özendim ömür boyu

Ne de olsa kelebek olmayı sevdim

Her yazdığımda

K/atık bildiğim azığımda

Azla yetindim madem

Matemi filan dillendirmeden

Göz torbalarında biriken rahmeti sundum insanoğluna.

Teyakkuzdaki varlığıma hitap eden

Her aciz yeti içtim tek seferde

Nakşeden yüreğin ikliminden savruldum

Ve s/avundum.

Tuzu kuru hecelere bel bağladım

Ve yabancı gölgelere çaput iliştirdim

Bir mersiye niyetine

Gölgesine dahi kurban olduğum şehrin

Ruh ikizi bir elemle

Kalabalığın yalnızlığına aday oldum

Denklemlere malzeme verdim

Her yazdığım şiirde

Derlediğim güncemi yırttım ansızın

Yeniden diyebilmenin meali ile

Kavuşan ellerimde bilinmezin uzamı ile

Tetiklenen gönül hanemde.