KIŞ GÜNEŞİ

Düşlerim mavi:

Giyindiğim gizemin tininde saklı bir yeminim ben:

Varsa yoksa aşka zimmetli.

Zemherilerle örülü saçlarım

Kar yağan saçaklarım

Elbet göğün mintanı beyaz

Yüreğinse kördüğümü sökün eden o pervasız rüzgâr

Ulu orta sevmeden

Unvanı saklı iken

Yürek ikliminden göçen

Bir kuş gibi çırpındığım

Cinnet akşamlarında şiirlerle cennet bellediğim

Karanlığa cepheli ömür…

Ömre de sadık

İçten geçen her dilek

Bazen kuytularda ruhu aşkın

Bazen kuyulara düşen Yusuf misali

Sancılandığım ölüm öncesi

İtibar ettiğim insan izlekleri

Bazen anadan üryan ihtirasları

Bazen dokunulmazlığı varken yürekten sevmeleri

Elbet ihbar ettiğim günbegün

Hibe ettiğim dünün tekelinde saklı başka bir iklim

İman gücümle ayakta kalmanın meali

Topa tutulduğum yerli yersiz

Top yekûn ruhum ve ben firar ettiğim

Hazanı rötuşladığım

Hicabı yok saydığım

İade-i itibarı insanlığımın

Gönül dostlarıma elimi uzattığım

Ne kefesi ömrün

Ne de giymediğim kefenin hüznü saklı içimde

İçerlediğim birden sona ilerlediğim

İçtiğim yüzlerce şiir bir dikişte

Not düştüğüm ömre

Adeta gün yüzlü seyyah gölgem

Firakı sözcüklerin

Bazense özlemi yarınlara mevsimin

Hali hazırsa içimde saklı kış güneşi

Bir renkse hayat

Bir rakımsa ulvi her duygu

Bir rakamsa yaş aldığım

Bir sonsuzluk ise haz ettiğim

Yasın da muadili sözcükler yasa bellediğim

Kurallarla örülü hayatım

Hörgücünde saklıyım ben bilinmezin