KİRLİ GÖZ BEBEKLERİ/GÜLŞAH GAYRET

Düşten bozma uykuların artıklarıydı gözlerimdeki
Karanlığa binlerce iblis uzanıyordu günahlarımdan
Avuçlarımda içi boş, köhne kelimeler
Acım, benden biraz daha büyükçe, enkaz!

Kimsesizliğim bu kalabalık döngüde benden hayli alacaklı
öksüzüm biraz

Sepya duygulardan fakir kimsesizliğimi almışım sırtıma
İçimdeki kanamanın tadı yapışmış suskun dudaklarıma
Gırtlağa kadar taş dolmuş üşüyerek gurbetlerim

Yeniden yazmak istiyorum her şeyi
Kahramanca gecelere sığınan gözyaşlarından 

Basamak yapmak kirli göz bebeklerime
Aydınlanmamış her sokağın adını unutmak
Yeniden başlatmak istiyorum yarım bıraktığım masallarımı
Benden daha çaresiz bebeklere süsleyerek anlatmak

Çok şey anlatabilirim aslında
Kendini sokmaya meyletmese bu zavallı dilim
S/aklımda can veren bu dalgalanmalardan sıyrılarak
Çok çiçeğe boyun eğdire bilirdi kimsesizliğim

Bir bakışa anlata bilirdim oysa
Bu kadar esmer susturmasaydım söylediğim şarkılarımı
Ölmeye özenen bu naif bedenden
Bir ’’ben’’ ayıklayacak kadar vuslat içilebilirdi aşk şarabı...

Çocukken de arabeskti hayallerim
Tekil kalan her cümleye ayrılık sığdıra bilirdim
Göçmeye ramak kala dönen her kuşa
Sırma gibi sözler söyleyip sevdire bilirdim kendimi...

olmadı 

Yeniden öldürürdüm kendimi
Doğmak için merhametten bir dağın saçaklarına

Belki o zaman bir şans daha uzanırdı
Bu yarım hayallerle yitirdiğim deli aklıma ...

Gülşah Gayret 

Tekirdağ