KENDİ HALİNDE BİR ŞİİR

Durgun kimliğin matemi ele veriyor

İçindeki bitimsiz hasreti.

Kâh vaveylası yükün

Kâh öykündüğün dünün minvalinde

Açan irili ufaklı sayısız çiçek.

Bir mezar taşı dost bellediğim

Yerle yeksan bazen içimin şifresi:

Kalburüstü sıfatlar nice tantana

Kayıtlı kayıtsız ne çok insan

Dünya denen hengâmede

Tıknefes bir coşkuyu hatmedip

Ölümün busesine yenik düşüp

Her perde arası

Selam verdiğim kimi zihniyeti.

Asaletin defolu iması

Yüreğin sersem sepelek frekansı

Sonranı unut, sen hancı

Ben ki;

Hala bitimsiz yolun

Aksayan köhne sultanı

Acılara paye verip

Zamanın kayıp şarapnel parçası

Aslında yüreğimdeki tek izlek.

Bir matemi sonlandırabilirim

Kelamın sunumunda

Bir gölgeyi de sahiplenebilirim ansızın:

Kayıpların dökümünde

Yeni bir çentik atarım

Ruhumun tam da yanına

Belki o yarım yamalak mutluluğumu

Çalan iblise lanet okurum;

Melek kalbinde sevdiklerimin

Kayıp bir yıldıza tutunurum

İçimdeki rehaveti dokuyan

Kalemin peşine düştüğüm her geceyi

İhanetle yakarım tek celsede.

Boyumu aşan her sevdayı;

Kayıplarımın minvalinde

Yüreğime çöken o son tortuyu

Bir de kayıp uyruğumun

Deli dolu soluğunu çekerim de içime

İçin için solarım

Bir güfteyi çalıp

Bir gülü karaya boyayıp

İsmimdeki ahengi

Bozarım hani.

Kurduğum saatin takılı kaldığı o son saniyede

Asarım kendimi göğün sarkıttığı sepette

Çekerim içimdeki pimi

Devrik imgelerin matemine yüz sürerim

Kendi halinde bir şiirde

Kaybolduğum son dizeyi de ithaf ederim

Bilip bilmeden yüreğin neferine.