KAFTAN

Dünyanın iç çekişindeki rahmeti biliyor musun?

Biliyor musun kolalı yüreğimden taşan

Aşkın geçkin yaşlarını?

Belki de gözümde büyüttüğümden çok başkadır

Başkalarının hayalleri

Ve mıntıkamda şaşkın bir rubai

Örselenen varlığım da fitili ateşlendi mi…

Başlar sönmek bilmeyen bir yangın;

Canhıraş gölgelerin kodaman çeperlerinde

İnilti saklı

Bir de zamanın dokusu…

Hangi yıldaysak ve de saatleri bir bir çalıyorsak

Metazori bir gülücükle

Sırtlandığımız kaftan.

Ah’ların bir ilki var mı peki?

Yoksunluğun da sayacı

Takılan ibresi

İlla ki müzmin hüzünden ibaret

Yerin göğün gözyaşı.

Irkı olmayan bir mevsim belki de

Tebaasının ihanet ettiği şehir ve ışıkları

Mevsimin dökümlü etekleri

Elbette sabır taşına dönen metanetim

Ummanlarda yüzüp de dibi gördüğüm

Bir elem

İçimin cafcaflı yangın ve söylemleri

Ölüm de bir madem ve dirim de

Aşka kazık kakan hangi muhabbet kuşu kaldı ki

Eşi ölen ve yasını tutan geride?

İrkildiğim her renk ve insan

Aslında her insan ayrı bir renk ve de ırkı yokken

Sevginin

Dibi tutan bir yangında mı yandı düşlerim?

Zamanın makûs talihi

Aşkı azat eden bir tanrı

İçimin menkıbeleri

Ölüm sızdıran bir sayaç ve kuytu

İstikrarla serildiğimiz öbek öbek

Devasa mabedin de yıkıldığına delalet.

Her geçen günün dünde kalan özlemi

Günlük bir şiirde oyalandığım

Avuttuğum kendimce istikrarlı bir kaygı

Düşüşe geçen mevsimde

Diri bir tedirginlik

Eften püften ne çok yanılgı

Aşkı hibe eden o dama taşı

Mevsimin kiri ve kini kabarırken

Mevsimler de mi özendi yoksa zalim faniye?

Gölgeler bir bir rüştünü ispatlayan;

Kanıksanası ne çok insan

Özlemle yâd ettiğimiz

Dünün defterinde yerini almış

Utkunda aşk;

Nutkunda tutkun bir telaş

Ufka dalıp da gözleri şiirin

Unutulmuşluğu şairin sanki pek bir elzem

İnsanın tininde bir yergi ve yargı

Az sonra kalbura dönecek yürek yeniden ve yeniden

Asası hayallerin hangi imge ise

Satırlarda hep mevcut dinmek bilmez hazan.