İZNİNİZLE ÇEKİLİYORUM SAHNEDEN

‘’Karanlıkta bir meczubum gülümse

Gözlerinden güneşini ver bana…’’

O latif esintisi kulağımdaki melodinin

Ah, o serkeş tınısı notaların

Bir düş bestesinde saklıyım ben

Sevdalı gölgemle tapındığım

Sadece Rabbime.

Melankolik bir hicabım ben

Esefle göğsüme serdiğim nazenin hecelerim

Aşka namzet bir sürahi dolusu imge

Kanaviçeler ördüğüm ömrün son ukdesi

Kalan içimde

Çeperinde acıların

Ah, açamadığım yüreğim güneşe

Semiren bir hüzün sandığımda saklı

Sanmadığım ne ise benden kalacak geride…

O yarım hikâyem

Yarıladığım ömrün çoktan

Yadsıyamayacağım kadar çok sevdim ben sizi, bayım.

Rengimle mahcup

Sessizliğimle yanık

Seken yüreğimle bulutlardan yağan bir zerre ki

İklimlerin metruk haneleri

Kuşandığım top tüfek

Şiirlerin dahi yetemediği tek gerçek.

Köreldim zihnimde telaffuz olmayan yankısı yalnızlığın

Karardım da iyiden iyiye

Lakin hep beyazdı tenim ve titrim

Titreyen sesimden dökülen hüzün

Bir fasıl ki şiirin ensesinde esen

Bir kör düğüm içimden sökün eden

Tembihliyim hem annemden

Sessizce sevdiğim yetmedi mi bayım?

Sarmalı sözcüklerden ördüğüm

Seması yanık hecelerin

Sinense hep bendim vaktinden önce gelen

Bir yenilgi arşınladığım

Bir yanılgı iyiden iyiye duyumsadığım

Bir yergi ki

Pamuklar içinde geçen ömrün ertesi

Eremediğim nihayet

Güncesi mazinin

Tüten anda zimmetli bir acıyım ben

Acımadığınız kadar açtığım içim, bayım

Bir içimlik olsa şiirlerim

Ne ki ne ki?

Kavuşamadı gitti iki yakam bir araya

Bir tevafuk belki de görüntünüz

Gün gözü görmeye meyleden

Bir şiirden fazlasıdır söyleyemediğim

Sözcüklerim kanlı ve gamlı, bayım

İzninizle çekiliyorum sahneden…