ISMARLANAN BİR ŞİİR

Hangi mizamda saklıydı bitimsiz renkler?

Hangi çığlıktı öncü olan?

Ama öncesi olmayan bir masaldan

Firar eden bedevi duygular…

Müptelası ömrün

Sarkacı duyguların

Kör noktası resmin

Karanlıkla iştigal bir gökyüzü

Oysaki pejmürde bulutlarda saklıydı

Bilinmez ve gizem

Titreyen elleri şairin

Ne zamanki kaleme dokundu ruhu

Giyindiği en özel mintan…

Mademki çıkmıştı yola

Düşmeden başı öne

Düşse de yetim yaşlar

Diz(e)leri kanarken

İlahi bir sancı tutuklu olduğu

Körelen mizacı belki de ufkun

Karartılardan ısmarladığı bir şiir.

İçine doğdu titri umudun

Şafağın kızılı

Yorgunluğun da ta kendisi

İnancın bitimsiz g/izi.

Renklerden düştü düş gücü

Yağan rahmetin iksiri

Emsalsiz bir coşku içinden taşan

Layığıyla yaşamaksa payına düşen

Soluk bir çiçeğin yapraklarında

Büyüyen bir çiy gibi

Büyüyen o çığda saklı bir kar tanesi belki.

Bozguna uğrasa da yılmayan bir ölümlü

Ölümsüz bildiği ruhun izinde

Tensiye ettiği tüm acılar

Boy verse de dününde.

Göğe d/okunan o şiir

Şirin bir gülümseme sayesinde vuku bulan sihir

Ve işte çınladı sesi evrenin

Tek duyan şair ve gizi gecenin.

Geceden firar eden bir yıldız gibi

Dinmedi ışıltısı

Dinmedi sesi

Diri kılansa yenik düştüğü hayatın

Minvalinde bir ç/ağrı

Afallayan ruhunda saklı bir mefhum

Kat çıkan göğe

Mahzun mihrabın dibinde

Solsa da

Sönse de

Asla sinmedi mevsimin yan çizdiği

Bir çiçekten fazlasıydı

Sahip olduğu coşkusu ve sevgisi

Bir mahlastı aslında hayat ve inancı

Hayattan öte

Yaşatan ve güç veren sadece Rabbi.