İsmail'ler

Buzlu sular çarpınca bebek yaşlı ağlıyor

Yılan dahi kaçmışken can havliyle üşüyor

Yitip biten milyonlar kime gelir sağlıyor?

Sonbahar çok uzakta tüm yapraklar düşüyor.

İnanan her mümine acı ve dert veriyor

Harman yeri gönülle hala dostluk diliyor

Melül mahzun kuzular Şehadete eriyor

Gonca kırmızı güller dünyadan çekiliyor.

Arkadaş arkadaşı durmadan karalıyor

Sonra da bir güzelce sülük gibi emiyor

Ruh veda yarışında bu çember daralıyor

Aklı havada olan sıra bende demiyor.

Toplanmış Avrupalı beni kurban kesiyor

Eldeki tam listeden Azrail ad siliyor

Akdeniz’de ölümle rüzgâr soğuk esiyor

Televizyon başında bunu alem biliyor.

Müslüman Müslümanın gör aklını çeliyor

İsmailler dalgayla kum sahile geliyor

Anneler feryat edip ciğerleri deliyor

Yavru sele giderken İbrahim ne bekliyor.

12.09.2016

Ahmet Çelik